จิ่งอวี่ชวนลงมืออย่างคล่องแคล่ว ปูผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมที่เขาเอามาเองลงบนเตียง “ของที่โรงเรียนแจกมา ซักก่อนค่อยใช้”
“ได้” เซี่ยงเถียนกำลังเอาเสื้อผ้าใส่ตู้ ทั้งยังเอาของที่ได้รับมาเก็บไว้ใต้เตียง ส่วนชุดลายพรางกับผ้าปูที่นอนและปลอกผ้านวมก็เก็บเข้าตู้ก่อน
ชุยเฉี่ยวเฉี่ยวอดอิจฉาไม่ได้ สรุปแล้วในหอพักทั้งแปดคน มีแค่เธอคนเดียวที่พ่อแม่มาส่ง
พอจัดของเสร็จเรียบร้อย เซี่ยงเถียนก็ปัดมือแล้วยิ้ม ชุยเฉี่ยวเฉี่ยวจึงถามขึ้นว่า “คืนนี้เธอก็ไม่ค้างที่นี่ใช่ไหม”
มุมปากเซี่ยงเถียนแข็งค้างไปเล็กน้อย “ใช่”
ชุยเฉี่ยวเฉี่ยวทำท่าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง “โอเค ๆ แล้วเจอกันวันเปิดเรียน”
แถวมหาวิทยาลัยปักกิ่งมีสถานที่พักรับรองอยู่สองแห่ง พวกเขาไปที่แห่งที่อยู่ไกลกว่า เพราะตอนเดินผ่านแห่งที่อยู่ใกล้กว่า ยังเห็นคนต่อแถวอยู่หน้าประตู
พวกเขาจึงตัดสินใจเดินจากมา แล้วเดินต่อไปอีกเกือบยี่สิบนาที ในที่สุดก็เห็นประตูสถานที่พักรับรอง
เซี่ยงเถียนยิ่งนับถือจิ่งอวี่ชวน “คุณหาเจอจริง ๆ ด้วย”
“ก็มีแผนที่นี่”
เซี่ยงเถียนกลอกตาในใจ มองแผนที่เส้นทางที่ยุ่งเหยิงในมือแล้วคิดว่า เฮอะ~
“หนังสือแนะนำตัวครับ”
เซี่ยงเถียนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วเห็นจิ่งอวี่ชวนหยิบหนังสือแจ้งรายงานตัวของเธอกับหนังสือแนะนำตัวอีกฉบับออกมาวางส่งให้แล้ว
ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนั้นยื่นกุญแจมาให้ ท่าทีกระตือรือร้นขึ้นไม่น้อย “ชั้นสอง ห้อง 208 ตรงสุดทางเดินเป็นห้องน้ำร้อน ถ้าตอนสองทุ่มมีคนมาตรวจห้อง ก็เอาอันนี้ให้เขาดูก็พอ”