“เพื่อความปลอดภัยของพวกคุณ ก่อนจะจับกุมคนร้ายได้ ยังต้องขอให้พวกคุณอยู่ที่นี่ก่อน”
“ได้ค่ะ” จิ่งอวี่ชวนพยักหน้า ก่อนพาเซี่ยงเถียนเข้าไปในห้องพักห้องหนึ่งของห้องตำรวจรถไฟ
ข้างในมีเตียงสนามสองเตียงกับโต๊ะหนึ่งตัว ตำรวจรถไฟสูงวัยเดินตามเข้ามาด้วย “สำนักงานไม่ค่อยสะดวกให้พวกคุณเข้าไปพัก พักอยู่ที่นี่ได้”
“ขอบคุณค่ะ”
ประตูปิดลง เซี่ยงเถียนขยับเข้าไปใกล้เขา แล้วกระซิบเสียงเบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ “คุณยายคนนั้นเป็นพวกค้ามนุษย์เหรอคะ?”
“คุณสงสัยตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?” จิ่งอวี่ชวนกดเตียงสนามเบา ๆ “นอนพักสักหน่อยไหม?”
เซี่ยงเถียนจะมีอารมณ์นอนเสียที่ไหน เธอคว้าแขนเสื้อของจิ่งอวี่ชวนไว้ “ฉันแค่รู้สึกว่าคุณยายคนนั้นมีอะไรแปลก ๆ ดูกระตือรือร้นเกินไปหน่อย”
“เด็กคนนั้นกินไข่เสร็จก็หลับไปเลย”
“แล้วไงต่อคะ?”
“ผ่านไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว ยังไม่ขยับเลยสักนิด” จิ่งอวี่ชวนหยิบกระติกน้ำร้อนในห้องมาเปิดฝา เห็นไอน้ำลอยกรุ่น เขาเทน้ำใส่แก้วเคลือบที่พกมาด้วย ก่อนยื่นให้เซี่ยงเถียน “เอาไปอุ่นมือสิ”
เซี่ยงเถียนรับมาแล้วนั่งลงบนเตียงสนาม ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่จับตาดูคุณยายคนนั้น จึงไม่ค่อยได้สนใจเด็กเท่าไร
แต่พอจิ่งอวี่ชวนพูดขึ้นมา ก็ดูเหมือนว่าหลังจากกินข้าวเสร็จ เด็กคนนั้นจะเงียบมาตลอดจริง ๆ
“นั่นไม่ใช่เพราะเด็กป่วยเป็นโรคหัวใจเหรอคะ?”
หญิงคนนั้นกินไข่ขาวไปคำหนึ่ง แล้วหลายครั้งก็ผงกหัวเหมือนกำลังจะหลับ
เซี่ยงเถียนยกมือปิดปาก “ในไข่มีทั้งยานอนหลับเลยเหรอคะ?”
“มือของคุณยายคนนั้นก็แปลกเหมือนกัน”