“ไม่เป็นไร ๆ ฉันกลับบ้านก่อนดีกว่า”
“อย่าเพิ่งกลับสิ คุณปู่เกา”
“คุณปู่เกา กินด้วยกันเถอะครับ” จิ่งโจวช่วยเกลี้ยกล่อม
“นั่นสิ ทั้งปลาแล้วยังมีน้ำมันอีก ถ้าไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่กล้ารับไว้หรอก”
“งั้นเอาปลาที่เสี่ยวโจวตกได้ออกมา เดี๋ยวฉันจัดการให้” คุณปู่เกาไม่อยากยืนรอกินอย่างเดียว รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง
“รบกวนแล้วครับ” จิ่งอวี่ชวนยกถังออกมาตรง ๆ
“ปลาตัวใหญ่ที่ตายแล้วนี่ ฉันจัดการให้ด้วยเลยไหม?”
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณมากครับ”
จิ่งโจวยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งข้าง ๆ แล้วช่วยคุณปู่เกาจัดการปลาตัวเล็ก
เซี่ยงเถียนหัวเราะขำพลางยกมือปิดปาก จิ่งอวี่ชวนจัดการปลาตัวใหญ่ได้ไม่ยาก แต่พอเป็นปลาตัวเล็กจิ๋วขนาดเท่านิ้วโป้ง เขากลับทำอะไรไม่ค่อยถูกอยู่บ้าง
พอยกถังให้ไปก็รู้สึกโล่งอก กลับเข้าครัวแล้วปรึกษากับเซี่ยงเถียนเรื่องอาหารเย็น “ปลาตัวใหญ่นั่นจะกินวันนี้หรือพรุ่งนี้ดี?”
“ทำกินคืนนี้เลยแล้วกัน ตุ๋นกับเต้าหู้ ส่วนตัวใหญ่ที่คุณปู่เกาเอามาให้ พรุ่งนี้ทำรสเปรี้ยวหวาน ทอดให้เหลืองกรอบทั้งสองด้านแล้วราดน้ำซอสเปรี้ยวหวานข้น ๆ” พอพูดไปพูดมา เซี่ยงเถียนก็ชักอยากกินขึ้นมาแล้ว
“ได้เลย ตามที่คุณว่า คุณคอยบอกฉันแล้วก็ใส่เครื่องปรุงนะ”
“ได้” เซี่ยงเถียนกลั้นยิ้ม เครื่องปรุงนี่ทำเอาจิ่งอวี่ชวนแทบหมดปัญญาจริง ๆ ต่อให้เป็นชิ้นส่วนที่ต้องประกอบอย่างแม่นยำยากแค่ไหน เขาก็จัดการได้หมด แต่พอเจอคำว่าใส่พอประมาณหรือเล็กน้อย แถมอาหารในกระทะแต่ละครั้งก็ไม่เหมือนกัน จิ่งอวี่ชวนก็จนปัญญาไปเลย