หลินซงอวี่มองทั้งสองคนที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง มือของโม่ซีที่จับลูกบิดประตูอยู่กำแน่นจนซีดขาว ในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน “ไปกินข้าวกันไหม?”
“ไป! ไปสิ! ไปกินกัน!” จิ่งจวิ้นกังพยักหน้ารัว “ร้านอาหารของรัฐอยู่ข้าง ๆ เดินไปแค่สองนาที คืนนี้มีหมูตุ๋นพะโล้ หมูผัดพริก มะเขือยาวผัดธรรมดา ฟักทองตุ๋นมันฝรั่ง แล้วก็ซุปหัวไชเท้า มีอะไรที่กินไม่ได้ไหม?”
พอได้ยินอย่างนั้น โม่ซีก็หันไปมองจิ่งจวิ้นกัง คล้ายไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจถึงขั้นไปสืบเมนูอาหารค่ำมาเรียบร้อยแล้ว
โม่ซีตั้งใจจะบอกว่าไม่มีอะไรที่กินไม่ได้ แต่คำพูดวนอยู่ในปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลายเป็น “ฉันไม่กินเนื้อมัน ๆ”
จิ่งจวิ้นกังจินตนาการไปไกลแล้วว่าโม่ซีต้องลำบากมามากแค่ไหน เขาปวดใจจนแทบจะชัก แต่ยังฝืนทำสีหน้าใจเย็น “ได้ ไม่ชอบกินก็ไม่ต้องกิน”
โม่ซีพยักหน้า
จิ่งจวิ้นกังนำทาง ทั้งสามคนเดินไปร้านอาหารของรัฐ
จิ่งจวิ้นกังสั่งอาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งถ้วยมาครบทุกเมนู ทันทีที่หมูตุ๋นพะโล้ถูกยกมา เขาก็หยิบตะเกียบที่ยังไม่ได้ใช้คีบเนื้อออกมาแบ่งเป็นหลายชิ้น
เขาแยกเนื้อแดงกับเนื้อมันอย่างละเอียด แถมยังคลุกเนื้อแดงกับน้ำซุปแล้ววางไว้ฝั่งจานที่อยู่ใกล้โม่ซี “คีบชิ้นนี้กินสิ”
“ได้ ขอบคุณค่ะ”
จิ่งจวิ้นกังอยากหาเรื่องมาคุยด้วยใจจะขาด แต่หลายครั้งที่คำพูดมาจ่ออยู่ริมฝีปาก สุดท้ายก็กลืนลงไปพร้อมข้าว เพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดอะไรดี