“เดี๋ยวฉันลองดูก่อนแล้วกัน” เธอยังฝังใจกับเรื่องคราวก่อนอยู่ ตอนนั้นเซี่ยงอ้ายตั่งเอาเป็ดย่างกลับมาให้ พอกินเข้าไปเธอก็อาเจียนออกมาหมด ทำเอาเธอเสียดายแทบแย่!
“มา ๆ ดื่มน้ำกันหน่อย นี่พัด เอาไว้พัดให้พวกเธอ” เฉินเฟิ่งจือยกน้ำมาสามแก้ว แถมยังแจกพัดให้คนละอัน
ที่สำคัญคือประตูหน้าต่างห้องนี้ปิดหมด ร้อนเหมือนอยู่ในลังนึ่งไม่มีผิด
จิ่งอวี่ชวนหยิบพัดขึ้นมาพัดให้เซี่ยงเถียนอย่างรู้หน้าที่ ส่วนจิ่งโจวก็จงใจใช้มือซ้ายพัด เพื่อให้ลมพัดไปถึงเซี่ยงเถียนได้พอดี
ตอนนี้เซี่ยงเถียนกลัวร้อนมาก รู้สึกว่าตัวเองอยู่ต่อไปนาน ๆ ไม่ไหว จึงพูดตรง ๆ ว่า “เมื่อวานฉันไปเยี่ยมฉิงฉิงมา ได้ยินเธอบอกว่าคุณอาเจียนหนักมาก”
เก๋อเสี่ยวลี่ทำหน้าละห้อย “ตอนนี้ฉันออกจากบ้านไม่ได้เลย ลางานไว้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ถ้าถึงวันพุธหน้าแล้วยังไม่ดีขึ้น คงต้องหาคนมาทำงานแทนแล้วล่ะ”
เซี่ยงเถียนเองก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไร อาการแพ้ท้องของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่เธอก็วางมือลงบนท้องเงียบ ๆ แล้วพึมพำในใจ ลูกของฉันนี่เป็นเด็กเทวดาจริง ๆ
“ยังไงก็ต้องให้ความสำคัญกับสุขภาพตัวเองก่อนนะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว” แม้เก๋อเสี่ยวลี่จะเอาแต่บ่นปากเปล่า แต่ความอ่อนโยนและรักใคร่ยามลูบท้องนั้นไม่ได้ลดน้อยลงเลย
“เห็นเธอไม่เป็นอะไรมาก พวกเรากลับก่อนนะ”
“อย่าเพิ่งสิ กินข้าวเที่ยงที่นี่ก่อนแล้วค่อยกลับ” เก๋อเสี่ยวลี่ลุกขึ้น
“ไม่ล่ะ เธอเองก็ทนกลิ่นอาหารไม่ไหว ไว้ดีขึ้นแล้วเราค่อยกินด้วยกัน”
เก๋อเสี่ยวลี่ทนกลิ่นไม่ไหวจริง ๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ไม่ได้รั้งไว้ “งั้นรออ้ายตั่งกลับมา ฉันกับเขาจะไปหาเธอที่บ้านนะ”