หลังมื้ออาหาร สวี่ชิงอวี้ก็พาเปาจื่อกลับบ้านไป เซี่ยงเถียนอาบน้ำให้อีอีก่อน แล้วเปลี่ยนเสื้อกล้ามตัวเล็กให้ใส่นอน
อีอีเป็นเด็กนอนเรียบร้อยมาก ไม่ต้องให้ใครกล่อม พอนอนลงบนเตียงเล็กก็จัดผ้าห่มให้ตัวเอง ก่อนพูดเสียงนุ่มนิ่มว่า “ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์”
จิ่งอวี่ชวนพิงตัวอยู่บนเตียง มองเตียงเล็กข้าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยกับเซี่ยงเถียนว่า “เราย้ายบ้านกันไหม?”
“ย้ายบ้านทำไม?” เซี่ยงเถียนถามอย่างสงสัย ตอนนี้บ้านยังซื้อขายกันได้ไม่เสรี
จิ่งอวี่ชวนเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด เขาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่นาน ก่อนดึงผ้าห่มขึ้น “เถียนเถียน สิบวันแล้วนะ!”
เซี่ยงเถียนเลิกคิ้ว หยอกเขาว่า “ก่อนหน้านี้คุณยังอดทนมาได้ตั้งปีกว่า สิบวันจะนับเป็นอะไร?”
“ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะกลับมาจัดอีกครั้งเดือนธันวาคมใช่ไหม?”
จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง เซี่ยงเถียนเลยชะงักไปนิด “ใช่ ทำไมเหรอ?”
“เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งปีแล้ว ต้องเปลี่ยนไปอยู่ที่เงียบ ๆ ไม่งั้นคุณก็เตรียมสอบได้ไม่เต็มที่” จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าอย่างจริงจัง “บ้านลานสองชั้นข้างบ้านอาหยวน คุณคิดว่ายังไง?”
เซี่ยงเถียนหรี่ตา “นี่คุณวางแผนไว้นานแล้วสินะ มัดมือชกกันเลยนี่”
จิ่งอวี่ชวนยกมือเกาจมูก “ผมแค่ให้ อาหยวนบอกเจ้าของบ้านว่าขอให้เก็บไว้สักสองสามวัน ถ้าคุณไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไร”
ตั้งแต่เซี่ยงเถียนบอกว่าจะวางแผนซื้อบ้าน เขาก็ให้คนช่วยสอบถามบ้านหลายแห่ง แต่ยังไม่เจอที่เหมาะ ๆ พอหวงต้าเหยียนมาบอกว่าบ้านข้าง ๆ เขากำลังจะย้ายออก จิ่งอวี่ชวนก็ประหลาดใจไม่น้อย