“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” จิ่งอวี่ชวนเดินเข้าประตูบ้านมา ก็เห็นทุกคนยืนล้อมกันอยู่กลางลาน เขาเปิดประตู วางกระสอบลง แล้วเดินเข้าไป พริบตาเดียวก็เห็นเซี่ยงเถียนยืนอยู่ข้าง ๆ
พอเซี่ยงเถียนเห็นจิ่งอวี่ชวนก็ดีใจจนเกือบร้องออกมา ไม่ยืนอยู่ตรงนั้นต่อแล้ว เธอหันไปบอกจ้าวหรูที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “พี่จ้าว ฉันกลับบ้านก่อนนะคะ”
จ้าวหรูยิ้มพลางพยักหน้า “ไปเถอะ”
ทั้งสองเข้าบ้าน เซี่ยงเถียนก็โผขึ้นไปเกาะตัวจิ่งอวี่ชวนทันที จิ่งอวี่ชวนก็กอดเธอไว้ตามใจชอบ ช้อนก้นเธอขึ้นราวกับอุ้มเด็กตัวเล็ก ๆ เขากำลังจะก้มลงจูบริมฝีปากนุ่มนิ่มคู่นั้น
ประตูก็เปิดออก
อากาศเงียบลงชั่วขณะ ก่อนประตูจะปิดลงอีกครั้ง
เซี่ยงเถียนรีบกระโดดลงจากตัวจิ่งอวี่ชวนทันที เธอลืมจิ่งโจวไว้กลางลาน จึงตบแขนจิ่งอวี่ชวนเบา ๆ “ไปเปิดประตูสิ”
จิ่งอวี่ชวนลูบจมูก เปิดประตูออก จิ่งโจวยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ผมไม่รีบครับพ่อ ทำต่อได้เลย”
“ไอ้เด็กแสบ เข้าไปเล่นในห้องไป”
จิ่งโจวก้าวเข้ามากอดเอวจิ่งอวี่ชวน สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็ปล่อยมือทันที “รู้แล้วครับพ่อ”
จิ่งอวี่ชวนยิ้มอย่างจนใจ เด็กคนนี้เป็นห่วงเขาก็ไม่รู้จักพูด พอมือเล็ก ๆ ของจิ่งโจวจับลูกบิดประตูห้องตัวเอง จิ่งอวี่ชวนก็เอ่ยขึ้นว่า “พ่อไม่บาดเจ็บ ไม่ต้องห่วง”
“ครับ ผมนอนหลับลึก ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”
“ตัวแค่นี้แต่รู้มากจริง ๆ ไอ้เด็กแสบ” จิ่งอวี่ชวนพึมพำกับตัวเองหนึ่งประโยค พอมองประตูห้องตัวเองที่ปิดสนิท เขาก็รู้ว่าเซี่ยงเถียนเขินแล้ว