สี่ทุ่มแล้ว โต๊ะอาหารก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง สวี่ชิงอวี้กำลังนวดแป้งและรีดแผ่นเกี๊ยว ส่วนคนอื่น ๆ นั่งล้อมโต๊ะอย่างเรียบร้อยราวกับลูกนกที่กำลังรออาหารอยู่ รอบโต๊ะมีอ่างใบใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ข้างในเป็นไส้เกี๊ยวเนื้อกวางผสมหัวไชเท้าที่ปรุงไว้แล้ว
พอแผ่นเกี๊ยวถูกวางลงบนแผ่นไม้ ก็มีมือสี่ข้างยื่นมาแย่งกันหยิบ สวี่ชิงอวี้รีดแป้งไปพลาง กลั้นหัวเราะไปพลาง
บรรยากาศเงียบสงบและกลมเกลียวอย่างน่าประหลาด ในที่สุดก็ถูกทำลายลงเมื่อจิ่งโจวบีบเกี๊ยวพังอีกครั้ง
จิ่งอวี่ชวนแย่งเกี๊ยวไส้ทะลักมา แล้วขูดไส้ออก บีบส่วนที่แตกให้เข้าที่ แสร้งทำเป็นมีไส้แล้วบีบปิด ก่อนวางลงตรงหน้าจิ่งโจว “ลูกกินอันนี้”
จิ่งโจวเบะปาก แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กว่าจะได้แผ่นเกี๊ยวในมือมาสักแผ่นก็ต้องรออยู่นาน
เซี่ยงเถียนห่อเกี๊ยวไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ ก็ลุกขึ้น จิ่งอวี่ชวนถามว่า “เป็นอะไรไป?”
“ฉันจะไปล้างเหรียญสักหน่อย” เซี่ยงเถียนค้นกระเป๋าตัวเองดู มีเหรียญหนึ่งเฟินอยู่แค่สองเหรียญ จึงวิ่งไปที่โต๊ะอาหารแล้วแบมือออก “ใครมีเหรียญอีกไหม? เราจะห่อใส่เกี๊ยวกัน”
“พ่อไปเอามาให้” จิ่งจวิ้นกังก็ให้ความร่วมมือ ลุกไปหยิบมาด้วยรอยยิ้ม มีทั้งเหรียญหนึ่งเฟินกับสองเฟิน รวมทั้งหมดเจ็ดเหรียญ “พอไหม?”
“พอแล้วค่ะ” เซี่ยงเถียนล้างเหรียญเสร็จก็ลวกด้วยน้ำร้อนอีกครั้ง เช็ดจนแห้งแล้ววางบนแผ่นไม้ “มาแล้ว ๆ ห่อเงินลงไปดีกว่า มาดูกันว่าใครจะกินเจอ”
“ผมก็อยากห่อด้วย” จิ่งโจวชูแผ่นเกี๊ยวที่เพิ่งได้มาอย่างยากลำบากขึ้นมา พยายามขอเหรียญสักเหรียญ