“กินมื้อเที่ยงที่นี่ไหม?” หยางหวยฮวารับเสื้อผ้าของเซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนไปแขวนไว้ข้างเตา พลางถาม
“กินที่นี่ค่ะ ตอนบ่ายจะไปบ้านแม่สามี ถุงเนื้อนั่นเอาไปให้พวกเขา”
“งั้นฉันเอาไปวางไว้ข้างนอกตรงขอบหน้าต่างก่อนนะ ถ้าไว้ในห้องเดี๋ยวละลาย” เซี่ยงอิ๋นพูดพลางยกกระสอบในมือขึ้น
“ได้ เดี๋ยวฉันเอาไปเอง” จิ่งอวี่ชวนยกกระสอบแล้วไปแช่แข็งพร้อมกับเซี่ยงอิ๋น
ที่จริงพวกเขาแค่เชื่อมโครงเหล็กไว้ด้านนอกหน้าต่างห้องนั่งเล่น ของที่วางไว้ข้างในก็แข็งได้ ทั้งยังไม่เน่าเสียด้วย
“พี่เซี่ยง เอาลูกแพร์แช่แข็งข้างในออกมาสักสองสามลูก วางให้คลายเย็นหน่อย” หยางหวยฮวาตะโกนบอก
“ได้เลย” เซี่ยงอิ๋นขานรับ แล้วหยิบเนื้อกวางที่พวกเขาเอามาด้วยออกมาชิ้นหนึ่ง “หวยฮวา มื้อเที่ยงทำเกี๊ยวกันเถอะ” เขากระซิบต่อ “ไส้เนื้อกวางนะ”
หยางหวยฮวาไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในกระสอบบ้าง พอเห็นเนื้อกวางชิ้นใหญ่ขนาดนี้ถูกหยิบออกมา ก็ถึงกับตกใจ
เธอรีบเดินไปดูในกระสอบ หยางหวยฮวาก็มีประสบการณ์อยู่บ้าง เคยผ่านช่วงอดอยากมา สัตว์ป่าบนเขาก็เคยเห็นมาหมดแล้ว แม้แต่เนื้อหมาป่าเธอก็เคยมีโอกาสกินครั้งหนึ่ง
แต่ตอนนี้หัวใจเธอกลับเต้นรัว รีบเดินเข้าไปถามอย่างตำหนิเล็กน้อย “เสี่ยวชวน นี่ลูกล่ามาจากบนเขาหมดเลยเหรอ?”
“ใช่ครับ แม่”
“ฝูงหมาป่าเป็นสิ่งที่ไปแหย่ได้หรือไง? หมาป่าพวกนั้นผูกใจเจ็บเก่งจะตาย เป็นพวกกัดไม่ปล่อยจนกว่าจะตายกันไปข้าง ต่อไปอย่าคิดเสี่ยงโชคอีกนะ”
จิ่งอวี่ชวนรู้ว่าหยางหวยฮวาเป็นห่วงเขา จึงเชื่อฟังเหมือนเด็กนักเรียน พยักหน้ารับ “รู้แล้วครับ แม่”