จิ่งโจวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว แล้วดึงขึ้นอีกจนเหลือให้เห็นแค่ดวงตาที่พร่ามัวและเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
“ที่นี่มีครอบครัวของผม มีลูกของผม” โม่ซีสบตาจิ่งโจว แววตาอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรัก “ผมจะไปไหนได้ล่ะ?”
ดวงตาของจิ่งโจวเต็มไปด้วยความยินดี “พวกคุณไม่ไปแล้วเหรอ?” เขามองหลินซงอวี่อย่างไม่อยากเชื่อ หวังจะได้ยินคำยืนยันจากอีกฝ่ายด้วย
หลินซงอวี่เองก็ไม่รู้ว่าทางจิ่งอวี่ชวนจะจัดการสำเร็จหรือไม่ แต่เขายังคงพยักหน้าอย่างหนักแน่น ถ้าสำเร็จ เขาก็จะรับใช้ประเทศชาติต่อไป แต่ถ้าไม่สำเร็จ เขาก็จะเปลี่ยนไปทำงานพลเรือน แล้วดูแลครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเองให้ดี
น้ำตาของจิ่งโจวเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่การร้องไห้เงียบ ๆ เขากัดผ้าห่มแล้วสะอื้นออกมา ราวกับลูกสัตว์บาดเจ็บที่ในที่สุดก็ได้พบแม่ อยากร้องไห้ระบายความน้อยใจทั้งหมดออกมาทีเดียว
โม่ซีกอดจิ่งโจวไว้ น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงสะอื้นแทบไม่ต่างจากของจิ่งโจว
หลินซงอวี่เองก็อยากร้องไห้ เขาโอบทั้งสองคนเข้ามาไว้ในอ้อมแขน แล้วตบหลังเบา ๆ
แต่จิ่งโจวยังยืนกรานอยากได้คำตอบ ดวงตาใสแจ๋วของเขามองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง ทำให้โม่ซีหลุดหัวเราะออกมา เธอตอบเขาอย่างจริงจัง ไม่ได้พูดส่ง ๆ เลยสักนิด
“อีกสามวันเราก็ต้องไปแล้ว” โม่ซีเห็นหางตาของจิ่งโจวแดงก่ำ จึงเช็ดน้ำตาให้ ก่อนรีบบอกว่า “พอจัดการธุระเสร็จแล้วก็จะกลับมา”
“พ่อกับแม่จะกลับมาทั้งคู่ กลับมาอยู่กับเสี่ยวโจว อยู่กับครอบครัว” หลินซงอวี่ดึงผ้าห่มของจิ่งโจวลง กลัวว่าเขาจะหายใจไม่ออก