“ฮ่า ๆ ๆ~” เก๋อเสี่ยวลี่อดหัวเราะออกมาไม่ได้ พี่น้องคู่นี้เป็นตัวสร้างเสียงหัวเราะจริง ๆ
เซี่ยงฉิงแลบลิ้นใส่เซี่ยงอ้ายตั่ง “แบร่ ๆ~ แม่ไม่ดุฉัน พี่อิจฉาฉันล่ะสิ”
“ใครอิจฉาเธอกัน ฉันแค่เสียดายลูกเจี๊ยบที่ตายไป มันคงไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกทับตาย”
“พี่สะใภ้~” เซี่ยงฉิงหันไปหาเก๋อเสี่ยวลี่ “ดูพี่ชายฉันสิ ฉันก็แค่หยอกให้พี่ขำเอง เขาเอาแต่แกล้งฉันอยู่ได้”
“ฉันเปล่านะ เธอพูดเหลวไหล ฉันไปทำกับข้าวแล้ว” เซี่ยงอ้ายตั่งรีบหันกลับไป ตั้งอกตั้งใจสับผักกาดขาว
เซี่ยงฉิงเป็นเหมือนตัวเรียกเสียงหัวเราะในบ้าน เล่าเรื่องตอนเด็ก ๆ ของตัวเองกับเซี่ยงอ้ายตั่งไม่หยุด ทำให้เซี่ยงเถียนกับเก๋อเสี่ยวลี่หัวเราะกันตลอด
จิ่งอวี่ชวนออกไปช่วยเซี่ยงอ้ายตั่งสับไส้ตั้งนานแล้ว
มื้อกลางวันมีเกี๊ยวไส้หมูผักกาดขาว ยำแตงกวาหูหมู และสาหร่ายเส้นคลุกเย็นอีกจาน
เก๋อเสี่ยวลี่คงหัวเราะมากเกินไปวันนี้จนกินได้เยอะกว่าปกติ ปกติเธอต้องฝืนกินเกี๊ยวไปสี่ห้าลูกก็รู้สึกเหม็นคาวจนอยากอาเจียนแล้ว
แต่วันนี้กินไปตั้งสิบลูกก็ยังไม่มีท่าทีจะอาเจียน เซี่ยงอ้ายตั่งดีใจจนคีบเกี๊ยวให้เธอไม่หยุด
“พอแล้ว ๆ ฉันอิ่มแล้ว” เก๋อเสี่ยวลี่กินเกี๊ยวลูกที่สิบห้าหมดก็ยกมือห้าม ไม่ยอมกินต่อ
เซี่ยงอ้ายตั่งถึงได้เริ่มกินเกี๊ยวของตัวเอง ลูกแล้วลูกเล่า
เซี่ยงเถียนดีใจที่ตัวเองไม่มีอาการอะไร พอนึกถึงความรู้สึกตอนอาเจียนวันนั้นก็ยังทรมานอยู่เลย ทั้งท้องบิดเกร็ง ทั้งแสบคอไปหมด
รีบกินเกี๊ยวอีกลูกกดความรู้สึกเสียขวัญลงไป