เซี่ยงเถียนเหลือบมองกลอนประตู เว้นแต่จะออกแรงถีบ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางเข้ามาได้แน่
เธอจึงวางใจนั่งลงข้างบ่อน้ำพุร้อน พอหย่อนเท้าลงไปก็เผลอครางแผ่วเบา ความเหนื่อยล้าของเซี่ยงเถียนพลันบรรเทาลงไปไม่น้อย
จิ่งอวี่ชวนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ลงไปแช่น้ำพุร้อนทันที เขานั่งอยู่ในน้ำระดับอก แล้วยื่นมือทั้งสองข้างมาทางเซี่ยงเถียน “ลงมาสิ”
เซี่ยงเถียนรวบผมเป็นมวยกลม ย่อตัวลงเล็กน้อย น้ำก็ขึ้นมาถึงคอ พอทั้งร่างแช่อยู่ในน้ำอุ่นที่โอบล้อม เธอก็รู้สึกสบายสุด ๆ!
“เป็นยังไงบ้าง?” จิ่งอวี่ชวนมองท่าทางของเธอด้วยความชอบใจสุดขีด
“ถ้านั่งรถคันนั้นแล้วได้มาแช่น้ำพุร้อนสบาย ๆ แบบนี้ ก็คุ้มแล้ว”
“ฮ่า ๆ ๆ” จิ่งอวี่ชวนหัวเราะออกมา พลางหยอกเซี่ยงเถียน “งั้นคราวหน้าเรามากันบ่อย ๆ ดีไหม?”
“ไม่เอา ๆ ถ้ามาบ่อยก็ไม่ตื่นเต้นแล้ว ปีละครั้งก็พอ” เซี่ยงเถียนคิดว่าแค่นั่งรถคันนั้นครั้งเดียว เธอคงต้องใช้เวลาหนึ่งปีกว่าจะหายเหนื่อย
แช่ไปได้ครึ่งชั่วโมง จิ่งอวี่ชวนก็จูงเซี่ยงเถียนจะไปกินข้าว
“ขอแช่อีกหน่อยเถอะ!” เซี่ยงเถียนไม่อยากลุกขึ้นมาเลย สบายจนอยากหลับ
จิ่งอวี่ชวนมองแก้มแดงระเรื่อของเธออย่างจนใจ “เดี๋ยวกินข้าวเสร็จค่อยกลับมาแช่ แช่นานเกินไปไม่ดี ดูสิ นิ้วเธอย่นหมดแล้ว”
“ก็ได้”
เซี่ยงเถียนเช็ดตัวให้แห้งแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า “เสื้อผ้าเปียก ๆ นี่ทำยังไงดี?”
“วางของไว้ตรงนี้ก่อน ถ้าแขวนป้ายไว้ที่ประตู คนอื่นก็จะรู้ว่าข้างในมีของอยู่”