หลิวยี่เหอม้วนผ้ากลับแล้วผูกไว้ ก่อนจะค้นต่อไปด้านใน
ยังมีห่อผ้าเล็ก ๆ อีกห่อ ลองบีบดูก็รู้สึกแข็งอยู่เหมือนกัน พอเปิดออกดู หลิวยี่เหอก็ยิ้ม «ฉางฟาเคยปลดประจำการจากกองทัพหรือเปล่า?»
จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด «ใช่» เรื่องนี้คนในโรงงานเหล็กกล้ารู้กันอยู่บ้าง «ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายส่งกำลังบำรุงของเขาฟังดูเหมือนหัวหน้า แต่จริง ๆ ก็ไม่ต่างจากรองผู้อำนวยการโรงงาน รอให้รองผู้อำนวยการคนปัจจุบันพ้นตำแหน่ง เขาก็จะได้ขึ้นแทน»
หลิวยี่เหอหยิบออกมาชิ้นหนึ่ง «มิน่าถึงหาขนมปังอัดสำหรับทหารมาได้»
จิ่งอวี่ชวนเองก็คิดไม่ถึงว่าฉางฟาจะเตรียมขนมปังอัดมาให้ เหตุผลที่หลิวยี่เหอเห็นแล้วถามว่าเขาเคยปลดประจำการจากกองทัพหรือเปล่า ก็เพราะขนมปังอัดชนิดนี้เป็นของพิเศษสำหรับทหาร คนที่ไม่ได้ปฏิบัติภารกิจพิเศษไม่มีทางได้มา
ฉางฟาหามันมาได้ แถมยังให้เขาอีก นอกจากจะเป็นการแสดงไมตรีแล้ว ยังเหมือนกำลังบอกเขาด้วยว่า ฉางฟาเองก็มีเส้นสายในกองทัพเหมือนกัน
หลิวยี่เหอยิ่งสนใจ เขาแกะขนมปังอัดออกมาหนึ่งห่อ ข้างในมีสองชิ้นพอดี คนละชิ้น
ขนาดพอดีคำ แต่พอใส่เข้าปากแล้วพูดไม่ค่อยสะดวก ต้องเม้มปากแน่น แถมยังเคี้ยวไม่ออก ได้แต่ค่อย ๆ อมไว้ รสชาติหอมกลิ่นข้าวสาลี
หลิวยี่เหอพูดอู้อี้ «ยังมีอีกห่อ»
เขาหยิบห่อสุดท้ายออกมา ห่อที่อยู่ข้างในต่างจากสองห่อก่อนเล็กน้อย ไม่ได้ใช้ผ้าห่อ แต่ใช้หนังสัตว์อะไรสักอย่างห่อไว้
ห่อมาแน่นหนาทีเดียว แกะชั้นหนึ่งออกก็ยังมีอีกชั้น หลิวยี่เหอแกะไปพลางสงสัยไปพลาง «อะไรน่ะ?»