“พรุ่งนี้ก็ไปเลย”
“รีบขนาดนั้นเชียวเหรอ?”
เซี่ยงเถียนไม่ได้บอกสวี่ชิงอวี้ถึงความคิดของตัวเอง ความกระตือรือร้นเรื่องงานของสวี่ชิงอวี้กับเธอนั้นต่างกันลิบลับ เธอควรเก็บเรื่องนี้ไว้ดีกว่า ไม่อย่างนั้นคงทำให้โลกทัศน์ของสวี่ชิงอวี้สั่นสะเทือน
“ใช่ค่ะ ก่อนปีใหม่ฝ่ายประชาสัมพันธ์งานยุ่ง” เซี่ยงเถียนหาเหตุผลขึ้นมาส่ง ๆ ใครจะรู้ว่าสวี่ชิงอวี้กลับคิดว่าเธอมีความตระหนักรู้สูง จึงชมเธอเสียยกใหญ่
แถมยังจะทำของดี ๆ ให้เธอกิน “ที่บ้านยังมีไก่ป่าที่พ่อเธอเอากลับมาอีกตัว ตอนเที่ยงเราตุ๋นกินกันนะ”
เซี่ยงเถียนกระตุกมุมปาก “แหะ ๆ แม่คะ เที่ยงนี้กินอะไรง่าย ๆ ก็พอค่ะ”
“โธ่เอ๊ย ฟังแม่เถอะ ถ้าแม่ทำเองคงเสียไก่เปล่า ๆ ให้แม่ช่วยก็แล้วกัน”
เซี่ยงเถียนไม่ปฏิเสธอีก อย่างไรเสียอีกสองวันจิ่งอวี่ชวนก็จะขึ้นเขาอีก คราวนี้ตั้งใจจะเก็บเนื้อไว้ให้พอกินช่วงปีใหม่ ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็ไม่ได้ขาดแคลนเนื้อ อยากให้เมื่อไรก็เอามาให้พวกเขาได้ทุกเมื่อ
“ได้ค่ะ งั้นหนูทำไก่ผัดนะ”
เธอสับไก่ป่าเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วหั่นมันฝรั่งให้มีขนาดพอ ๆ กัน ใส่พริกเขียวหนึ่งเม็ดเพิ่มรสเผ็ดนิดหน่อย เด็กหรือผู้ใหญ่ก็กินได้
ถึงจะเป็นไก่ผัด แต่เซี่ยงเถียนกลัวว่าเนื้อจะเหนียวจนเคี้ยวไม่ไหว จึงเติมน้ำลงไปเคี่ยวสักพัก พอน้ำงวด มันฝรั่งก็เปื่อยนุ่ม เนื้อไก่ทุกชิ้นชุ่มไปด้วยน้ำซอส แค่ดูดเบา ๆ เนื้อก็หลุดออกจากกระดูกแล้ว
ทุกคนกินจนไม่ยอมเงยหน้า อาหารหลักเป็นหมั่นโถวแป้งผสมสองชนิด พอฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ จิ้มน้ำซอสเข้าไป แม้แต่แป้งผสมก็ยังอร่อยขึ้นมาก
โชคดีที่เธอตักแบ่งไว้ชามใหญ่ก่อน ตั้งใจให้สวี่ชิงอวี้อุ่นกินกับจิ่งจวิ้นกังตอนเย็น