เธอผัดมะเขือยาวจนหอม ตักออกมาทันทีแล้วเติมน้ำลงไปต้มเป็นน้ำแกงอีกชาม เตรียมกลับบ้านไปกินกับหมั่นโถว
“วางชามไว้ได้เลย เดี๋ยวอีกสักครึ่งชั่วโมงฉันค่อยมาเก็บ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะป้าหยวน” เซี่ยงฉิงเปิดฝาที่ครอบชามออก ไอร้อนลอยกรุ่น น้ำแกงเส้นมีหยดน้ำมันลอยอยู่ด้วย ดูท่าจะหิวจริง ๆ แล้ว
ป้าสะใภ้ตระกูลหยวนรู้จักวางตัวดีมาก วางชามแล้วก็กลับไปทันที แต่เธอเห็นนมมอลต์ในตะกร้าไม้ไผ่เข้าเสียก่อน จึงอดพึมพำในใจไม่ได้ว่าบ้านเซี่ยงฉิงดูไม่เหมือนบ้านชนบทเลยสักนิด ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน พี่ชายรองของเธอก็เอาตะกร้าไข่มาให้ นี่ก็ยังเอาของมีค่าขนาดนี้มาฝากอีก
จุ๊ ๆ~
ป้าหยวนจุ๊ปากสองทีแล้วปิดประตูให้เซี่ยงฉิง ก่อนจะหดคอเพราะลมหนาวพัดมาเป็นระลอก รีบกลับบ้านไปดื่มน้ำแกงร้อน ๆ ดีกว่า
เซี่ยงเถียนกับคนอื่น ๆ ไม่ได้แวะที่ไหนต่อ รีบตรงไปที่ไปรษณีย์ทันที
หยางหวยฮวายังแปลกใจ “กลับมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“แค่แวะไปดูฉิงฉิง ไม่เป็นไรแล้ว พวกเราเลยกลับมา” เซี่ยงเถียนถูมือไปมา วันนี้ทั้งคู่ไม่ได้ขี่จักรยาน เดินมาตลอดทางก็หนาวไม่น้อย
“เอาใบลงทะเบียนมา เดี๋ยวฉันถอนเงินให้ พวกเธอรีบกลับบ้านไปกินข้าวเถอะ”
เซี่ยงเถียนส่งใบลงทะเบียนให้หยางหวยฮวา แล้วถามว่า “ตอนเที่ยงแม่กินข้าวยังไงเหรอ?”
“แม่เอาข้าวมาเอง” หยางหวยฮวาทำงานคล่องแคล่ว มือหนึ่งใส่เงินให้เซี่ยงเถียนลงในซองเรียบร้อยแล้ว อีกมือก็วางพัสดุที่เซี่ยงเป่ยส่งมาไว้บนเคาน์เตอร์พร้อมกับเสื้อกั๊กขนกระต่ายที่เธอทำ “เอาไปสิ”