เงินยังแบ่งกันไม่เสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
จิ่งโจววิ่งตึกตักด้วยขาสั้น ๆ ไปเปิดประตู
“อาสองจาง อาสองหลิว” จิ่งโจวทักทายแล้ววิ่งเข้าครัวต่อ “พ่อ อาสองจางกับอาสองหลิวมาครับ”
เซี่ยงเถียนโผล่หน้าออกไปมอง “ทำไมไม่พาเหวินเหวินกับชุ่ยหลิงมาด้วยล่ะคะ?”
“ฉันต้องแวะไปหมู่บ้านเขาวัวต่อ เลยไม่ได้พาเมียมาด้วย” หลิวยี่เหอยิ้มตอบ
“เหวินเหวินไม่ค่อยสบายท้อง เลยไม่ได้มาน่ะ” จางหงกังพูดอย่างจนใจ “ตอนฉันออกมา เธอยังบอกเลยว่าหลังปีใหม่จะมาหาเธอ”
“ได้เลย หลังปีใหม่เราค่อยนัดเจอกันพร้อมหน้า”
จิ่งอวี่ชวนแบ่งเนื้อเสร็จแล้ว ใส่ไว้ในกระสอบเรียบร้อย เขาล้างมือก่อนเดินเข้าห้องรับแขก
“พวกนายกระตือรือร้นทุกครั้งที่มีการแบ่งเงินเลยนะ”
จางหงกังเลิกคิ้ว “ฉันไม่ได้มาเอาเงินอย่างเดียวสักหน่อย”
“มีอะไรเหรอ?”
“หลี่เซิ่นสิงมาหาฉัน บอกให้มาบอกนายว่ามีธุระอะไรก็สั่งได้เลย”
จิ่งอวี่ชวนยิ้ม “ไม่ต้องรีบ รอหลังปีใหม่แล้วค่อยนัดเจอกัน”
หลิวยี่เหอเห็นทั้งคู่คุยกันจบแล้ว ก็ยกคางชี้ไปทางบ้านตระกูลสวีฝั่งตรงข้ามอย่างคนชอบซุบซิบ “ทำไมฉันเห็นคุณยายคนนั้นกลับมาแล้วล่ะ?”
“อืม เมื่อวานฉันไปคณะกรรมการปฏิวัติมา พอดีได้คุยกับหลี่เซิ่นสิงเรื่องนัดเจอกันหลังปีใหม่ด้วย”
“ฮั่วเฉิงหลินกำลังได้ใจใหญ่ จางซุ่นลี่คงกดเขาไม่อยู่แล้ว” หลิวยี่เหอไม่ได้พูดเรื่องหลี่เซิ่นสิงส่ง ๆ หากเปลี่ยนคนของตัวเองขึ้นไปได้ พวกเขาก็ยินดีช่วยผลักดัน