เซี่ยงเถียนตกใจจนปล่อยแขนเสื้อของจิ่งอวี่ชวน «พวกคุณเจอหมีเหรอคะ? ไม่ได้บาดเจ็บจริง ๆ ใช่ไหม?»
«ไม่เป็นไรจริง ๆ พวกเรามีกันตั้ง 30 กว่าคน หนังหมีตัวนั้นพรุนไปหมดแล้ว»
«ถอดเสื้อให้ฉันดูหน่อย»
จิ่งอวี่ชวนชูอุ้งเท้าหมีขึ้นมา ท่าทางดูน่าขันอยู่บ้าง «ให้ผมเอามันออกไปก่อนแล้วค่อยกลับเข้ามาไหม?»
เซี่ยงเถียนเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังเปลือยกายอยู่ จึงเขินอายจนโบกมือไล่ «รีบไปเลยค่ะ»
«ได้เลย»
จิ่งอวี่ชวนออกไปทั้งอย่างนั้น ฝังทุกอย่างไว้ในหิมะแล้วรีบกลับเข้าห้องอาบน้ำทันที ถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วคล่องแคล่ว
เซี่ยงเถียนกำลังจะตรวจดูให้ละเอียดว่าจิ่งอวี่ชวนบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แต่กลับถูกเขากอดรัดทั้งที่เปลือยเปล่า
«ทำอะไรน่ะ ฉันยังตรวจไม่เสร็จเลย»
«งั้นลองคลำดูสิ เถียนเถียน ผมคิดถึงคุณ»
«…อืม…»
ตอนเซี่ยงเถียนโยนผ้าขนหนูลงถังอีกครั้ง น้ำก็เรียกได้แค่ว่าไม่เย็น
เธอถลึงตาใส่จิ่งอวี่ชวน เขายิ้มยิงฟัน «ผมไปเติมน้ำร้อนอีกถังนะ»
จิ่งอวี่ชวนฮัมเพลงเพี้ยน ๆ พลางสวมเสื้อผ้าออกไปเติมน้ำร้อน
เซี่ยงเถียนกัดริมฝีปาก พึมพำกับตัวเองว่าในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าห่างกันนิดเดียวทำไมถึงหวานยิ่งกว่าข้าวใหม่ปลามัน
เธอถูใบหูตัวเอง รู้สึกว่ามันบวมช้ำไปหมดแล้ว
«เถียนเถียน ให้ผมช่วยอาบน้ำไหม?»
«ฉันอาบเสร็จแล้ว คุณอาบเองเถอะ» เซี่ยงเถียนสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ก่อนวิ่งเข้าไปในห้อง ยังได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ จากด้านหลัง
โชคดีที่หลังจิ่งอวี่ชวนอาบน้ำเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง โอบเซี่ยงเถียนเข้ามากอดแล้วซุกไซ้ พอได้กลิ่นคุ้นเคยก็ผล็อยหลับไป