“พ่อ ไม่งั้นพ่อช่วยดูสองคนนั้นไว้ ผมไปซื้อเองไหม” ตงอวี่เหลียงทั้งขำทั้งจนใจ พ่อของเขาอยากได้ลูกสาวสักคนมาตลอด น่าเสียดายที่มีลูกชายสองคน ตอนนี้ในที่สุดก็มีหลานสาวแล้ว มุมปากของพ่อแทบฉีกไปถึงใบหู
“แค่ก ๆ” ตงฮุยกระแอมเบา ๆ อย่างเขินอาย “พ่อไปเอง พ่อจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”
พูดจบยังตวัดตามองตงอวี่เหลียงอีกที เขาเป็นพ่อสามีแก่ ๆ จะมายืนเฝ้าลูกสะใภ้ที่เพิ่งคลอดอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน!
ไอ้ลูกชายตัวดี เห็นแก่หลานสาวคนโตแล้ว เขาจะไปโรงอาหารก็ได้
“หรือให้พวกเราไปดีคะ จะได้โทรไปบอกคุณลุงใหญ่ด้วย” เซี่ยงเถียนเห็นว่าแม่ลูกเซี่ยงฉิงปลอดภัยดี ก็วางใจลงได้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าควรพูดอะไรทางโทรศัพท์
“อ้าว” ตงอวี่เหลียงตบมือ “ผมไปเอง ผมจะไปซื้อข้าวแล้วก็โทรศัพท์”
เซี่ยงเถียนคิดว่าตงอวี่เหลียงไปโทรจะดีกว่า “ได้ ฉันจะอยู่ดูฉิงฉิงเอง ไม่ต้องห่วงนะ”
“ได้ค่ะ ขอบคุณพี่กับพี่เขยนะคะ”
จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าเบา ๆ เขามีประสบการณ์ดูแลอีอีอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เข้าไปอุ้มลูกของคนอื่น อีกทั้งยังออกไปข้างนอกกับตงฮุยเพื่อเลี่ยงข้อครหา เซี่ยงฉิงกำลังจะลองให้นมลูก
ที่คณะกรรมการหมู่บ้านตระกูลเซี่ยง เซี่ยงอ้ายกั๋วลุกขึ้นพร้อมถือหูโทรศัพท์ไว้ สายโทรศัพท์ยาวจนดึงตึง “คลอดแล้วเหรอ”
“คลอดแล้ว พี่ช่วยบอกพ่อกับแม่ด้วยนะ” ตงอวี่เหลียงยิ้มกว้าง “ผมจะไปซื้อของกินให้ฉิงฉิง”
“ได้ ไปเถอะ” เซี่ยงอ้ายกั๋วยังไม่วางใจ จึงกำชับอีกประโยค “ดูแลฉิงฉิงให้ดีนะ”