หลิวยี่เหอพูดเสียงไม่ดัง น้ำเสียงก็สงบนิ่ง ราวกับกำลังคุยกันเรื่องธรรมดาทั่วไป แต่เจิ้งเฟินฟางกลับเปลี่ยนจากสีหน้าไร้อารมณ์เป็นคลุ้มคลั่ง ดิ้นรนจะเอาหัวโขกหลิวยี่เหอ ทว่าตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ เข้ามาควบคุมตัวไว้ทันที ก่อนกดเธอลงกับพื้นอีกครั้ง
“หึ...” หลิวยี่เหอหัวเราะเบา ๆ พลางจัดสายนาฬิกา คล้ายกำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง
ร่างของเจิ้งเฟินฟางบิดเกร็งอย่างหนัก ตำรวจอีกคนเข้ามาช่วย ทั้งสองคนถึงกดเธอไว้ได้
ฟ่านจงไห่แคะหู สงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
อะไรนะ?
อิจฉาเซี่ยงเถียนงั้นเหรอ?
ทำร้ายเซี่ยงฉิงงั้นเหรอ?
เขากอดอกถอยหลังไปสองก้าว น่ากลัว...น่ากลัวเกินไปแล้ว!
“พาตัวกลับโรงพัก” หลิวยี่เหอลุกขึ้นแล้วหันไปพูดกับฉางฟา “ถ้าต้องให้ทางคุณช่วยดำเนินการต่อ ผมจะส่งคนมาแจ้งรายละเอียด”
“ได้เลย รบกวนคุณแล้วครับ ผู้อำนวยการหลิว พวกเราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอน” ฉางฟาดูใจเย็นกว่ามาก ด้วยประสบการณ์ที่มี มุมมองของเขาต่อเรื่องนี้ไม่ต่างจากหลิวยี่เหอ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขายืนกรานจะเชิญตำรวจมาด้วย
รถกระบะเดินทางถึงโรงพยาบาลอย่างปลอดภัย เซี่ยงฉิงถูกหามขึ้นเปลตรงไปยังห้องผ่าตัดทันที
ทางเดินโรงพยาบาลที่คุ้นเคย เซี่ยงเถียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ทว่าครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าเธอสงบนิ่งเหมือนครั้งก่อนไม่ได้
คราวก่อนตอนหลินอวี้หลิงเกิดเรื่อง เธอยังมีใจคิดว่าควรทำอะไร แต่ตอนนี้สมองกลับว่างเปล่า ในหัวมีแต่ภาพเซี่ยงฉิงกำมือเธอแน่นพลางร้องเจ็บ