“อ๋อ” เซี่ยงฉิงไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ยังหยิบกะละมังมาสองใบ จิ่งโจวสอนเซี่ยงหนานดึงเส้นดำออกจากกุ้งให้ดูรอบหนึ่ง เซี่ยงหนานก็ทำเป็นแล้ว
ตงอวี่เหลียงเดินเข้าไปช่วยด้วย ท่าทางคล่องแคล่วไม่น้อย
“เคยทำเหรอ?” จิ่งอวี่ชวนถามเรื่อยเปื่อย
ตงอวี่เหลียงเผยเขี้ยวเสือน้อย ๆ “ผมไปหมู่บ้านบ่อยครับ เลยทำเป็นอยู่บ้าง”
“ดีเลย” จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าชม
เซี่ยงเถียนเดินเข้ามาด้วย “หอยขมต้องแช่น้ำก่อนนะคะ ใส่เกลือลงไปหน่อย ให้มันคายทรายออกมา”
“ได้” จิ่งอวี่ชวนทำตาม กุ้งก้ามแดงเต็มกะละมังเคลือบถูกจัดการจนเสร็จพอดีกับที่น้ำต้มเดือด
“พ่อเอาน้ำใส่กะละมังไว้ให้สองใบ พวกเธอไปเช็ดตัวในเพิงตรงนั้นนะ” เซี่ยงอ้ายตั่งชี้ไปยังเพิงเล็ก ๆ หลังบ้าน
“พวกเธอสองคนไปก่อน” จิ่งอวี่ชวนบอกจิ่งโจวกับเซี่ยงหนาน
“ได้”
เด็กน้อยทั้งสองเข้าไปในเพิงพร้อมกัน แล้วเช็ดตัวอย่างว่าง่าย ไม่มีที่ให้อาบน้ำ จึงทำได้แค่ใช้ขันตักน้ำจากกะละมังราดตัว ทั้งคู่ยังซักเสื้อผ้าที่เปียกของตัวเองไปด้วย
จิ่งอวี่ชวนกับเซี่ยงอ้ายตั่งก็แยกกันไปเช็ดตัว ส่วนนิวหงยกชามหลายใบเข้ามา “คนละชามนะ อย่าปล่อยให้เย็นล่ะ”
น้ำขิงน้ำตาลแดง เห็นชัดเลยว่าใส่น้ำตาลแดงน้อย ขิงเยอะ ดื่มเข้าไปแทบไม่หวานเลย มีแต่รสเผ็ดร้อนฉุนขึ้นจมูก
เซี่ยงอ้ายตั่งสงสัยว่าแม่ตั้งใจแกล้งพวกเขาหรือเปล่า น้ำขิงน้ำตาลแดงที่เขาเคยดื่มก่อนหน้านี้ไม่ได้เผ็ดขนาดนี้
เขาดื่มรวดเดียวหมด ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
แถมยังล้างชามให้อย่างว่าง่าย
“แม่ พุทราพวกนี้ยังไม่ค่อยสุก ผมเอาไปวางไว้ในเพิงเล็กแล้วนะ”