เซี่ยงจินก็ลุกขึ้นเตรียมกลับเหมือนกัน
เขาดื่มไปไม่น้อย ใบหน้าแดงก่ำ แม้ฤทธิ์สุราจะเริ่มขึ้นหน้า แต่เจ้าตัวยังมีสติดี
“ฉิงฉิง กลับไปโรงเรียนเถอะ พอปิดเทอมก็กลับบ้านนะ”
“รู้แล้วค่ะ อีกอาทิตย์เดียวพวกเราก็ปิดเทอมแล้ว” เซี่ยงฉิงเดินเข้าไปคล้องแขนเซี่ยงเถียน “พี่คะ งั้นฉันไปก่อนนะ”
“ไปเถอะ ปิดเทอมแล้วแวะมาหาพี่ได้”
“ได้ค่ะ อาทิตย์หน้าฉันจะมา”
ทุกคนออกจากโรงอาหารชั้นสอง สวี่ชิงอวี้ยังวางเมล็ดแตงกับลูกอมไว้บนโต๊ะอย่างละสองห่อ ตั้งใจเตรียมไว้ให้พวกคนครัวกับคนเก็บโต๊ะ
“ค่อยมาอีกทีวันจันทร์หน้าเถอะ วันเสาร์ไม่ต้องลำบากมา” ผู้เฒ่าลู่โบกมือ
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะหัวหน้า”
วันนี้วันพุธ ลาหยุดแต่งงานสามวันตามปกติต้องกลับไปทำงานวันเสาร์ แล้ววันอาทิตย์ก็ได้หยุดอีก แบบนี้เขาจึงมีเวลาถึงห้าวัน
เซี่ยงเป่ยไปส่งครอบครัวเซี่ยงจิน ส่วนเซี่ยงหนานยืนกรานจะตามไปด้วย เลยไปพร้อมกัน
จางเสี่ยวหนานเดินอยู่ข้างหยางหวยฮวาตลอด ทั้งคู่พูดคุยหัวเราะกันไปพลางเดินกลับบ้าน
รถจี๊ปก็ถูกเสี่ยวเว่ยขับกลับไปที่สถานีตำรวจแล้ว
ตอนจิ่งจวิ้นกังกับสวี่ชิงอวี้กลับ พวกเขาก็พาจิ่งโจวไปด้วย บอกว่าห้าวันนี้จิ่งโจวจะไปพักบ้านเขา
เซี่ยงเถียนมองไปรอบ ๆ เห็นว่าในพริบตาก็เหลือเพียงเธอกับจิ่งอวี่ชวน จึงยืดแขนบิดขี้เกียจ “เหนื่อยจัง!”
“ฉันไปยืมจักรยานก่อน” จิ่งอวี่ชวนพูดพลางทำท่าจะเดินเข้าโรงงานเหล็กกล้า
“ไม่ต้อง ๆ” เซี่ยงเถียนคว้าแขนเขาไว้ “ถ้าคุณขี่กลับไป ก็ต้องขี่มาคืนอีก เราเดินกลับกันก็ถึงแล้ว”