“พ่อ ตื่นแล้วเหรอ” เซี่ยงหนานสวมเสื้อบุฝ้าย เกาก้นเดินออกจากห้องมา ก่อนจะพูดต่อทันทีว่า “ดีนะที่ผมไม่เหมือนพ่อ ร้องเพลงได้เพราะพริ้งเหลือเกิน”
เซี่ยงอิ๋น “……”
เซี่ยงหนานคิดจะใช้น้ำล้างหน้าของเซี่ยงอิ๋นล้างหน้าสักหน่อย “ซี้ด～” พอตื่นก็หายง่วงสนิท แต่กลับทำหน้าไม่อยากเชื่อ “พ่อ ทำไมใช้น้ำเย็นล้างหน้าล่ะ”
เซี่ยงหนานคิดว่าเรียกน้ำเย็นคงไม่ถูก ต้องเรียกว่าน้ำแข็งถึงจะใช่ นี่มันน้ำที่ตักขึ้นมาจากบ่อโดยตรงเลยนะ!
เซี่ยงอิ๋นเบ้ปาก “หึ～”
เซี่ยงหนานไม่เข้าใจ แถมยังไม่คิดจะเกรงใจ เขาเงียบ ๆ ไปก่อไฟ แล้วถามเซี่ยงอิ๋นอย่างหวังดีว่า “พ่อ รอให้น้ำร้อนแล้วค่อยล้างหน้าอีกรอบไหม”
“ไปล้างหน้าของแกเถอะ” เซี่ยงอิ๋นไพล่มือไว้ข้างหลังแล้วเดินกลับเข้าห้อง
ส่วนจิ่งอวี่ชวนได้ใช้น้ำร้อนที่เซี่ยงหนานต้มไว้ “ผมจะไปซื้ออาหารเช้า ไปด้วยกันไหม”
“ไป รอผมล้างหน้าก่อน” เซี่ยงหนานขยับตัวว่องไว ล้างหน้าเสร็จก็กลับเข้าห้องไปมองจิ่งโจวที่ลืมตาขึ้นข้างหนึ่งมองเขา แล้วยิ้มยิงฟัน “ผมกับพี่เขยจะไปซื้ออาหารเช้า นายไปไหม”
จิ่งโจวใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง พี่เขยเหรอ? อ้อ พ่อเขานี่เอง เขาปัดผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นนั่ง คว้าเสื้อผ้ามาสวม “ไปสิ”
“ฉันรออยู่ข้างนอกนะ”
พูดจบ จิ่งโจวก็เดินตามออกมาแล้ว “พ่อ”
พอจิ่งอวี่ชวนได้ยินเสียง ก็เตรียมน้ำล้างหน้าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว เขาชี้ไปทางนั้น “ไปล้างหน้าสิ”
“ครับ” ใบหน้าจิ่งโจวยังมีไอร้อนลอยอยู่ เซี่ยงหนานเห็นแล้วอดเอามือไปแตะแล้วแตะอีกไม่ได้ จิ่งโจวหมดคำพูด ปัดมือเซี่ยงหนานทิ้งอีกครั้ง “ไปกันเถอะ”