“หมอบอกว่าเถียนเถียนเลือดจางนิดหน่อย แต่เด็กแข็งแรงดี”
ไม้คลึงแป้งในมือสวี่ชิงอวี้เกือบฟาดหัวจิ่งอวี่ชวน “แล้วทำเสียงหนักอกหนักใจทำไมล่ะ? ตกใจหมดเลย”
“ผมทำเสียงหนักอกหนักใจตรงไหนกัน” จิ่งอวี่ชวนเองก็จนใจ
สวี่ชิงอวี้ไม่สนใจจิ่งอวี่ชวน หันไปถามเซี่ยงเถียนว่า “ตับหมูกินได้ไหม?”
“ไม่ค่อยชอบค่ะ” เซี่ยงเถียนส่ายหน้า ก่อนหน้านี้จิ้มกินกับกระเทียมยังพอกินได้ แต่พอนึกถึงตอนนี้ก็รู้สึกคาวขึ้นมา
“ไม่เป็นไร งั้นก็กินเนื้อให้เยอะหน่อย เธอชอบลูกชิ้นเนื้อแกะไม่ใช่เหรอ ของพวกนั้นช่วยบำรุง เดี๋ยวแม่ออกไปหาซื้อเนื้อแกะมาให้เพิ่ม”
“ผมเอาเนื้อแกะกลับมาด้วย” จิ่งอวี่ชวนแทรกขึ้น “40 ชั่ง ผมว่าจะเอา 10 ชั่งไปให้แม่ยาย ส่วนที่นี่เก็บไว้ 10 ชั่ง ที่เหลืออีก 20 ชั่งผมจะเอากลับไป”
สวี่ชิงอวี้อยากบอกว่าไม่ต้องเอามาให้เธอ แต่คำพูดจ่ออยู่ที่ปากแล้วก็กลืนกลับลงไป เธอกลัวว่าถ้าบอกว่าไม่เอา อีกฝ่ายจะลำบากใจเรื่องเอาไปฝากบ้านแม่ยาย
เก็บไว้ทำของอร่อยเพิ่ม แล้วค่อยเอาไปให้คู่หนุ่มสาวที่บ้านดีกว่า
“ได้ รีบเลิกห่อได้แล้ว ไปก่อไฟเถอะ ฝีมือเธอสู้เสี่ยวโจวไม่ได้ด้วยซ้ำ” สวี่ชิงอวี้มองเกี๊ยวที่จิ่งอวี่ชวนห่อด้วยสายตาไม่ค่อยชอบใจ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมือใหญ่หรือเปล่า พอเอาสองมือประกบแล้วบีบเข้าหากัน คนอื่นบีบออกมาเป็นท้องเกี๊ยว แต่จิ่งอวี่ชวนกลับบีบออกมาเป็นขอบเกี๊ยว
“ได้ครับ” จิ่งอวี่ชวนปัดแป้งที่ติดมืออย่างจนใจ แล้วเดินไปก่อไฟในครัว
เกี๊ยวลอยขึ้นลงอยู่ในหม้อ แป้งที่สวี่ชิงอวี้คลึงบางจนมองเห็นสีเขียวด้านในผ่านแผ่นแป้ง