ลูกสาวของเซียวลิ่งเซวียน เซียวจู หกล้มขาหัก หมอกระดูกบอกว่าต้องมีคนที่พอรู้เรื่องการแพทย์มาดูแลใกล้ชิด ไม่เช่นนั้นอาจพิการได้
ที่หนานเฉิงมีหมอหญิงพอดี
น่าเสียดายที่เซียวจูไม่พอใจสักคน
เธอเพิ่งเจ็ดขวบ เจ้าเล่ห์แสนกล เซียวลิ่งเซวียนเห็นว่าแบบนี้ทำให้เธอปกป้องตัวเองได้ จึงไม่เคยบังคับให้เธอเปลี่ยน
แต่พอสัมภาษณ์หมอและพยาบาลไปกว่ายี่สิบคนรวด เขาก็รำคาญ
เขาจับคอเสื้อลูกสาวขึ้นมา "ถ้าแกยังเรื่องมากอีก ฉันจะโยนแกทิ้งไว้ข้างถนนให้ตายซะ"
ลูกสาวไม่กลัวเขา "หนูฝึกวิชาขาตั้งแต่สามขวบ ขาหนูสำคัญที่สุด ถ้าพิการ หนูจะเกลียดพ่อไปตลอดชีวิต พอพ่อแก่ หนูจะหักขาพ่อเหมือนกัน"
ดังนั้นก็ต้องหาแพทย์หญิงต่อไป
สวีไป๋เสนอตัวเข้ามา แล้วยื่นใบปริญญาให้ดู เซียวลิ่งเซวียนจึงตัดสินใจลองใช้ม้าตายเป็นม้าชีพ พาเธอไปเรือนหลัง
เซียวลิ่งเซวียนหยุดหน้าตึกน้อยสไตล์ตะวันตกที่งดงามหลังหนึ่ง แล้วพูดกับสวีไป๋ว่า "เธอเต็มใจดื่มของอย่างเช่นอุจจาระปัสสาวะ หรือแบบงูหนู"
"ได้หมดค่ะ"
"แล้วเต็มใจให้กรีดหน้า หรือฝ่ามือ"
"...หน้า"
"อยากกระโดดลงจากชั้นสอง หรือแขวนคอกับเชือกในห้องห้านาที"
"...กระโดดลงไป"
เซียวลิ่งเซวียน "ตกลง อายุยังน้อยแต่รู้ว่าเงินหายาก เดี๋ยวทำตามนั้นก็แล้วกัน"
สวีไป๋เดินตามเขาขึ้นไปชั้นบน
ภายในห้องกว้าง มีเตียงเหล็กสไตล์ตะวันตกเตียงใหญ่ เด็กหญิงในชุดนอนสีชมพูนอนหงายอยู่กลางเตียง มือหมุนลูกเต๋าเล่น
เธอหน้าตางดงามมาก มีดวงตาคล้ายคลึงกับเซียวลิ่งเซวียน ตาดำสนิท ใบหน้าจิ๋วประณีตราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ
"หมอที่มาสัมภาษณ์คนใหม่" เซียวลิ่งเซวียนแนะนำตามอำเภอใจ แล้วนั่งลงบนโซฟาใหญ่ริมหน้าต่าง
เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ มือข้างหนึ่งวางพาดบนพนักโซฟาอย่างสบาย นิ้วมือเรียวยาวสมส่วน หลังมือมีเส้นเอ็นสีฟ้าปูดขึ้น
เซียวจูพิจารณาสวีไป๋
"เธอเป็นหมอเหรอ"
"ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์จบใหม่ ยังไม่ได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาลค่ะ" สวีไป๋ตอบ
เซียวจูถามง่าย ๆ ไม่กี่คำ สวีไป๋ตอบได้ทุกคำถาม
"ฉันมีข้อเรียกร้องข้อเดียว" เซียวจูกล่าวในที่สุด
"ตอนนี้เหลือข้อเรียกร้องแค่ข้อเดียวหรือ ไม่ใช่สามข้อรึไง" เซียวลิ่งเซวียนเป่าควันบุหรี่เบา ๆ
"เธอสวย ฉันชอบ แต่พ่อไม่ชอบ ก็เลยให้สิทธิพิเศษ" เซียวจูว่า
"รู้ได้ไงว่าฉันไม่ชอบ"
"เธอไม่มีหน้าอก" เซียวจูว่า
พ่อลูกหันมามองสวีไป๋พร้อมกัน
สวีไป๋กัดกรามแน่น ไม่หลบสายตาพวกเขา ยืนอยู่อย่างสงบ
"หึ"
เสียงนี้เป็นของเซียวลิ่งเซวียน
แฝงความหมายมากมาย
สวีไป๋นึกถึงกลิ่นดินปืนในตึกเล็กของตน ความอัปยศอะไรเธอก็รับได้ทั้งนั้น
"เธอไปตบหน้าพ่อฉันหนึ่งฉาด งานนี้ก็จะเป็นของเธอ" เซียวจูยื่นข้อเรียกร้อง
เซียวลิ่งเซวียนจ้องมองสำรวจสวีไป๋ เปี่ยมความหมาย ไม่มีทีท่าโกรธ
สวีไป๋มองไปที่เซียวจู "ข้อเรียกร้องแค่ข้อเดียวใช่ไหมคะ"
"แน่นอน"
สวีไป๋เดินไปหาเซียวลิ่งเซวียน
เซียวลิ่งเซวียนขมวดคิ้ว มองหญิงสาวที่เดินเข้ามา แล้วพ่นควันบุหรี่อีกคำ
สวีไป๋เดินมาถึงตรงหน้าเขา กล่าวเสียงเบา "สี่เหย่ ต้องขออภัยด้วย"
มือขวาของเธอประคองแก้มเซียวลิ่งเซวียนเบา ๆ ส่วนมือซ้ายตวัดฉับไว ดังฉาดหนึ่งครั้ง
ในห้องเงียบกริบ
เซียวลิ่งเซวียนหัวเอียงไปเล็กน้อย จากการโยกนั้น ผมทรงแสกกลางที่หวีไปด้านหลังมีปอยเส้นหนึ่งร่วงหล่นลงมาอยู่เหนือโหนกคิ้วเขาพอดี
ชั่วพริบตา บนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มและเปี่ยมบารมีนั้นก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ
เซียวจูเบิกตากว้าง
เธอกลั้นลมหายใจ ปากน้อย ๆ เบิกกว้าง มองสวีไป๋ แล้วมองเซียวลิ่งเซวียนที่ถูกตบจนงง
ครู่ใหญ่ เซียวจูเอ่ยปากเสียงเบา "งั้น จัดการให้ตายสบายหน่อยเถอะ ยิงเปิงเดียวจบเลย อย่า อย่าทรมานเธอ"
เซียวลิ่งเซวียนเสยผมที่ตกลงขึ้นไป มือซ้ายถือบุหรี่ ขี้บุหรี่ร่วงจากซอกนิ้วลงบนข้อมือ ข้อมือกำยำ แนวกระดูกคมชัด
"ข้อเรียกร้องของแกเอง จะไม่กลับคำใช่ไหม" เซียวลิ่งเซวียนเอ่ย
เซียวจูเบิกตากว้างอีกครั้ง "พ่อไม่ฆ่าเธอเหรอ"
"เพื่อขาของแก วันนี้ฉันยอมอัปยศอดสูถึงเพียงนี้ พอฉันแก่ หากแกไม่ทำงานหนักรับใช้ ระวังฟ้าผ่าให้ตาย" เซียวลิ่งเซวียนลุกขึ้นยืน
เขากดดับบุหรี่ตามอำเภอใจ ผ้าปูโต๊ะบนโต๊ะเตี้ยตัวเล็กถูกเผาจนเป็นรู
เขาเดินฉับ ๆ ออกไป
เซียวจูกว่าตั้งสติได้ก็สักพัก ตกใจมองสวีไป๋ "ใกล้ตายเต็มทีแล้ว"
"สี่เหย่รักลูกยิ่งกว่าชีวิต ท่านต้องให้อภัยฉันแน่ค่ะ" สวีไป๋ว่า "คุณหนู ฉันขอดูขาของคุณหนูได้ไหมคะ"
"ได้ ฉันรักษาคำพูด" เซียวจูว่า
เธอดื้อรั้น แต่ก็รักษาคำมั่น
ขาเธอเจ็บหนัก มีกระดูกหักละเอียดสองตำแหน่ง อาจต้องพักฟื้นอยู่กับที่สองสามเดือน และต้องดูแลกับกายภาพบำบัด
สวีไป๋กำชับเธอสองสามประโยค ก็เดินออกจากห้อง
เซียวลิ่งเซวียนรอเธออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่าง
เขานั่งตัวตรง ไขว่ห้าง สง่างามแฝงความสง่าน่าเกรงขามอยู่บ้าง เพียงแต่ตาดำเหลือเกิน พร้อมด้วยไอสังหารที่ไม่อาจปกปิด
"เก่งมาก หลอกซะอยู่เลย" เซียวลิ่งเซวียนชมสวีไป๋ด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
สวีไป๋ "ฉันเรียนแพทย์ที่โรงเรียน เคยทดลองผ่าตัดมาหลายครั้ง การผ่าตัดต้องมือนิ่งและเร็ว ขอบคุณสี่เหย่ที่ร่วมแสดงละครกับฉันค่ะ"
ฝ่ามือเธอตบลงบนมืออีกข้างอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทั้งยังหันหลังให้เซียวจู หากไม่ใช่เพราะเซียวลิ่งเซวียนสะบัดหัวได้สมจริงเกินไป ก็คงหลอกเธอไม่ได้
"ดีเลย คลี่คลายเรื่องให้ข้าได้ เธอเริ่มงานพรุ่งนี้ ตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงบ่ายสี่โมง หยุดสัปดาห์ละหนึ่งวัน ค่าจ้างเดือนละห้าสิบต้าหยาง มีความเห็นอะไรไหม"
"ไม่มี ขอบคุณสี่เหย่ค่ะ" สวีไป๋ว่า
"นี่ค่าจ้างสามสิบต้าหยาง จ่ายล่วงหน้า" เซียวลิ่งเซวียนชี้ที่โต๊ะเตี้ย
บนโต๊ะเตี้ยมีเงินเหรียญห่อกระดาษทรงกระบอก
สวีไป๋หยิบขึ้นมา "สี่เหย่ ส่งใครไปส่งฉันกลับได้ไหมคะ ดึกมากแล้ว"
"จะมีรถรับส่ง" เซียวลิ่งเซวียนว่า