“ระบบ! ระบบ! เขาจงใจใช่ไหม!”
【โฮสต์ อุณหภูมิผิวของคุณเพิ่มขึ้นเล็กน้อย อัตราการเต้นของหัวใจค่อนข้างเร็ว ขอแนะนำให้ควบคุมความดันโลหิตก่อน】
“ความดันฉันปกติดีมาก!”
เจียงหนิงปากแข็ง ทว่าร่างกายกลับซื่อตรงจนแข็งทื่ออยู่ตรงมุมโซฟา
เสิ่นเจวี้ยนมองท่าทางของเธอ รอยยิ้มในดวงตาค่อย ๆ แผ่ขยาย แต่สีหน้ากลับวางท่าจริงจังเป็นการเป็นงาน
“ไดร์เป่าผมอยู่ใต้โต๊ะกลาง เดี๋ยวฉันหยิบก่อน”
เจียงหนิงได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน รีบเบือนสายตาหนี ก้มหน้าทำทีดูโทรศัพท์ ใบหูแดงก่ำแทบหยดเลือด
“อ้อ…หยิบเลย ๆ”
เธอคิดว่าเขาคงแค่ก้มลงหยิบแล้วก็ไป
แต่เขากลับโน้มตัวมาทางเธอ แขนข้างหนึ่งพาดผ่านตรงหน้า เอื้อมไปหยิบลิ้นชักชั้นล่างของโต๊ะกลาง
แผงอกอยู่ใกล้ใบหน้าเธอจนเกินไป
ไอชื้นผสมกลิ่นสบู่อาบน้ำพุ่งเข้ามาปะทะ ยังมีไออุ่นจากร่างกายของเขาโอบคลุมใบหน้าเธอจนร้อนผ่าว
ใกล้จนมองเห็นละอองน้ำละเอียดบนผิว เห็นกล้ามท้องที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะหายใจ และเห็นผ้าขนหนูตรงชายผืนมีรอยเปียกชื้นเป็นปื้นสีเข้มเล็ก ๆ
เจียงหนิงถอยกรูดจนแผ่นหลังแนบสนิทกับพนักโซฟา กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอไปโดนตัวเขาเข้า
ปฏิกิริยาทุกอย่างของเธออยู่ในสายตาเสิ่นเจวี้ยนอย่างครบถ้วน
มุมปากของเขายกขึ้นอย่างลับ ๆ
จากนั้นเขาก็ทำท่าราวกับเหยียบพลาด แล้วถลันมาข้างหน้า
เจียงหนิงยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ภาพสีขาวโพลนตรงหน้าก็ถาโถมเข้าหาเธอ
เธอยกมือขึ้นบังโดยสัญชาตญาณ ฝ่ามือเพิ่งแตะลงไปก็สัมผัสได้ถึงผิวเนื้ออุ่น ๆ แน่นกระชับและชื้นเล็กน้อย
สมองของเธอว่างเปล่าไปทันที
พอได้สติอีกครั้ง เธอก็ถูกเสิ่นเจวี้ยนกดลงไปติดมุมโซฟาแล้ว