ปลายปี หิมะตกหนักในเจียงเฉิง ถนนแถบหมู่บ้านวิลล่าถูกปิดหมด
เจียงหนิงเท้าคางนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น ลมหายใจสีขาวขุ่นเกาะเป็นฝ้าบนกระจกจาง ๆ
ในบ้านเปิดเครื่องทำความร้อนไว้จนอบอุ่น เธอสวมเพียงเสื้อไหมพรมแคชเมียร์สีขาวนวล ผมถูกรวบไว้อย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องเรียวระหง
ด้านนอกขาวโพลนไปหมด มองจนแสบตา
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นข้อความจากแอปมีอวี่
เอส: «เข่าหายดีหรือยัง?»
เจียงหนิงแตะเปิดหน้าต่างสนทนา แล้วตอบกลับไปอย่างว่าง่ายว่า «หายแล้ว»
เอส: «ขอดูหน่อย»
ปลายหูของเจียงหนิงค่อย ๆ ร้อนผ่าว เธอกัดริมฝีปากล่าง ก่อนถือโทรศัพท์วิ่งกลับไปยังห้องนอนชั้นสอง
พอปิดประตู เธอก็นั่งยอง ๆ บนพรมแล้วถกขากางเกงนอนขึ้น
รอยถลอกบนหัวเข่าจางลงแล้ว เป็นรอยบาง ๆ คดโค้งเล็กน้อย ไม่ได้น่าเกลียดอะไร
เธอหามุมถ่ายรูปที่แสงตกกระทบพอดี แล้วส่งไปให้เขา
เอส: «จางกว่าคราวก่อนแล้ว ยาทาที่ให้ไปก็ทาต่อไปเรื่อย ๆ นะ»
เอส: «คราวหน้าอย่าซุ่มซ่ามอีก หิมะตกแล้วยังใส่รองเท้าแตะวิ่งออกไปข้างนอก ถ้าไม่ล้มแล้วใครจะล้มล่ะ?»
เจียงหนิงพองแก้ม ยังไม่ทันตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นกะทันหัน เธอสะดุ้งจนมือสั่น โทรศัพท์พลันแปะลงบนอก
เธอลุกขึ้นยืน จัดผมให้เข้าที่ แล้วแกล้งกระแอมหนึ่งที
«เข้ามา»
ประตูแง้มออกเล็กน้อย เจียงมู่โผล่หัวเข้ามาครึ่งหนึ่ง เด็กหนุ่มมีคิ้วตาหล่อเหลา มุมปากแต้มรอยยิ้มเกียจคร้านนิด ๆ
«พี่ ทำอะไรอยู่? อาหารเสร็จแล้ว พี่เสิ่นเจวี้ยนมาแล้ว»
เจียงหนิงพยักหน้า หัวใจเต้นตึกตัก แต่สีหน้ายังต้องทำเป็นไม่มีอะไร แล้วเดินตามน้องชายลงไปชั้นล่าง