เจียงหนิงลืมตาขึ้น ก่อนลุกไปเปิดประตู
ฉินโม่ยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือจานใบหนึ่ง บนนั้นมีเค้กชิ้นหนึ่ง เป็นเค้กแบบที่วางอยู่บนโต๊ะขนมหวานของเธอพอดี
“กลัวเธอหิว เลยเอามาให้ชิ้นหนึ่ง”
เจียงหนิงมองเค้กชิ้นนั้น ทั้งขำทั้งจนใจ
“ถือขึ้นมาถึงนี่แบบนี้ ถ้าคนอื่นเห็นเข้า เขาจะว่าอะไรคุณหรือเปล่า?”
ฉินโม่ทำสีหน้าเคร่งขรึม ดันแว่นขึ้นเล็กน้อย “อย่างน้อยฉันก็เป็นคนมีหน้ามีตา ใครจะกล้าว่าฉันล่ะ”
ท่าทางของเขาทำให้เจียงหนิงหลุดหัวเราะ เธอยกมือปิดปาก ก่อนเอื้อมไปรับจานมา
“ได้ ๆ คุณชายฉินนี่เก่งจริง ขอบคุณนะ ฉันหิวพอดีเลย”
“กินเถอะ ฉันลงไปก่อน คนข้างล่างยังรอให้ฉันไปทักทายอยู่”
“ได้”
ฉินโม่หมุนตัวเดินจากไป เจียงหนิงถือจานกลับไปนั่งบนโซฟา แล้วกินเค้กหมดภายในไม่กี่คำ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นในโถงทางเดิน แล้วประตูก็ถูกเคาะอีกครั้ง
เจียงหนิงลุกจากโซฟา เดินไปทางประตูพลางเอ่ยอย่างจนใจว่า
“พี่ฉินโม่ เอาอะไรมาให้ฉันอีกแล้วเหรอ? ฉันกินไม่ไหวแล้วจริง ๆ...”
มือจับลูกบิดแล้วบิดเปิดประตู
มีคนคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก เขาสูงมากจนแสงไฟบนเพดานทางเดินทอดเงาลงมาคลุมร่างเธอ
เจียงหนิงยืนนิ่งงัน
เป็นเคอเหยี่ยน
ดวงตาคู่นั้นดำมืดไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อยยามมองเธอ
นิ้วมือที่จับลูกบิดของเจียงหนิงเกร็งแน่นขึ้น ก่อนถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
เคอเหยี่ยนเห็นท่าทางของเธอ มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีแววอบอุ่นอยู่เลย