เจียงหนิงไม่รู้เรื่องงานแบ่งปันประสบการณ์ของศิษย์เก่าดีเด่นเลยสักนิด ช่วงนี้ในหัวของเธอมีแต่เสิ่นเจวี้ยน
กลางวันคอยหลบหน้าเขา กลางคืนยังต้องรับมือกับแบบทดสอบทางฝั่งมีอวี่อีก
เธอถูกเขาปั่นหัวจนมึนงง นอนไม่ค่อยหลับ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปสนใจว่าในคณะเชิญใครมา
“ไม่รู้สิ รุ่นพี่คนไหนเหรอ?”
สวีเหมยเหมยมองเธออย่างไม่อยากเชื่อ
“เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอ?”
“เมื่อคืนกลุ่มแชตเดือดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษายังส่งประกาศมาโดยเฉพาะ บอกว่าคาบแรกวันนี้เปลี่ยนเป็นงานแบ่งปันประสบการณ์ของศิษย์เก่าดีเด่น ให้พวกเราไปกันทุกคน”
เจียงหนิงส่งเสียงอ้อ ความคิดไม่ได้อยู่กับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
สวีเหมยเหมยหยิบเสื้อคลุมสองตัวออกมาเทียบตรงหน้าเธอ
“ว่าไง วันนี้ฉันใส่ตัวไหนดี ตัวสีขาวนี่หรือสีชมพู?”
“แล้วแต่เลย ตัวไหนก็ได้”
“ตั้งใจหน่อยสิ นี่มันงานเจอหนุ่มหล่อนะ!”
เจียงหนิงชี้ส่ง ๆ ไปที่ตัวสีขาว ก่อนถูกสวีเหมยเหมยลากออกจากห้อง
ไม่มีเวลาแวะกินมื้อเช้า ทั้งคู่จึงวิ่งเหยาะ ๆ ไปยังห้องเรียนแบบขั้นบันได
สวีเหมยเหมยวิ่งไปก็บ่นว่าเธออืดอาด ส่วนเจียงหนิงหอบหายใจตามอยู่ข้างหลัง
ซิปเสื้อขนเป็ดยังรูดไม่เรียบร้อย ผ้าพันคอก็คล้องคอเอียงกระเท่เร่
ตอนผลักประตูหลังห้องเรียนเข้าไป อาจารย์ที่ปรึกษากำลังยืนอยู่ข้างแท่นบรรยาย ถือรายชื่อขานชื่อนักศึกษาอยู่พอดี
ทั้งคู่ก้มตัวแทรกผ่านแถวหลังเข้าไป เพิ่งนั่งลงและยังหายใจไม่ทันทั่วท้อง พอเงยหน้าขึ้นก็ชะงักงัน
ปกติห้องเรียนแบบขั้นบันไดนี้ แถวสามแถวแรกแทบไม่เคยมีคนนั่ง ทุกคนต่างแย่งกันไปนั่งด้านหลัง โดยเฉพาะที่ชิดผนังซึ่งเป็นทำเลทอง จะนอนหรือเล่นโทรศัพท์ก็สะดวก