บนโต๊ะมีกางนิยายเล่มหนึ่งอยู่ ดูจากปกแล้วน่าจะเป็นนิยายรักหวานแหวว ข้างกันยังมีกองแบบฝึกหัดวางซ้อนกันอยู่ ด้านบนสุดมีของบางอย่างถูกมุมหนังสือทับไว้ เผยขอบแวววาวออกมาเพียงครึ่งเดียว
สายตาของเสิ่นเจวี้ยนหยุดอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
เขายื่นมือออกไป ใช้สองนิ้วคีบมุมนั้นแล้วดึงออกมาเบา ๆ
มันคือการ์ดใบเล็ก
ใต้แสงไฟ ผิวหน้าการ์ดเป็นประกายระยิบระยับ มีภาพด้านข้างของชายหนุ่มคนหนึ่งพิมพ์อยู่บนนั้น
เสิ่นเจวี้ยนพลิกดูด้านหลัง ก่อนจะพลิกกลับมาด้านหน้าอีกครั้ง คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
เจียงหนิงเห็นการ์ดใบนั้นอยู่ในมือเขา หัวใจกระตุกวูบ กลัวว่าเขาจะอารมณ์เสียจนหักมันทิ้ง
เสิ่นเจวี้ยนพลิกการ์ดไปมาดูสองรอบ ก่อนเลื่อนสายตามาที่ใบหน้าเธอ
“เธอก็ติ่งดาราด้วยเหรอ?”
เจียงหนิงยื่นมือไปหยิบ ปลายนิ้วเพิ่งแตะขอบการ์ด เสิ่นเจวี้ยนก็หมุนข้อมือ เปลี่ยนการ์ดจากมือซ้ายไปมือขวา เธอจึงคว้าได้แต่ความว่างเปล่า
“ก็...ซื้อมาเล่น ๆ น่ะ ไม่ได้มีราคาอะไรสักหน่อย”
“ไม่ได้มีราคาอะไร แล้วจะลนลานทำไม?”
เจียงหนิงพูดไม่ออก
เขายกการ์ดขึ้นส่องใต้แสงไฟดูอีกครั้ง ก่อนยื่นคืนให้เธอ
เจียงหนิงรีบยื่นมือไปรับ ปลายนิ้วเพิ่งแตะผิวหน้าการ์ด เสิ่นเจวี้ยนกลับยังไม่ยอมปล่อย เธอต้องออกแรงดึงอยู่สองสามทีถึงจะดึงออกมาได้
เจียงหนิงรับการ์ดมาประคองไว้ในฝ่ามือ พลิกตรวจไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปลายนิ้วไล้ไปตามขอบหลายรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีรอยพับหรือรอยขีดข่วน ถึงค่อยผ่อนลมหายใจยาว
เธอสอดการ์ดกลับเข้าไปในแบบฝึกหัดอย่างระมัดระวัง