เมื่อเจียงอวี๋มีความหวังว่าจะฟื้นฟูต้นไม้พลังจิตได้ สีหน้าที่มีต่อลู่หลินก็อ่อนลงบ้าง นางส่งเสียงหึ ก่อนเหยียบพรมขนสัตว์กลับขึ้นเตียง “วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน ไสหัวออกไป”
ลู่หลินลุกขึ้นจากพื้น เอ่ยเสียงแหบพร่า “เช่นนั้นข้าจะปรนนิบัติให้ท่านข่มตาหลับ”
เจียงอวี๋โบกมือ “ไม่ต้องแล้ว”
นางมีหวังที่จะฟื้นฟูต้นไม้พลังจิต จึงไม่อยากตายไปพร้อมพวกเขาอีกแล้ว
“ไปบอกหูเยี่ยนด้วย ต่อไปไม่ต้องให้พวกเจ้ามาปรนนิบัติแล้ว พวกเจ้าลงไปเลือกห้องใหม่ชั้นล่าง ตั้งแต่วันนี้ไป ต่างคนต่างนอน”
ลู่หลินชะงักอยู่กับที่ ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ หางหมาป่าห้อยลง
เขากำลังจะหมุนตัวจากไป
เจียงอวี๋ที่นอนอยู่บนเตียงนึกอะไรขึ้นได้ จึงลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วเอ่ยว่า “เดี๋ยวก่อน เจ้ามานี่ก่อน!”
แสงแวบหนึ่งที่ยากสังเกตปรากฏในดวงตาสีเงินอมฟ้าของลู่หลิน
เขาค่อย ๆ เดินไปถึงข้างเตียงใหญ่ซึ่งอบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของหญิงสาว แล้วคุกเข่าลง
“นายหญิง มีสิ่งใดจะสั่งหรือขอรับ?”
ในน้ำเสียงคล้ายเจือความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
เจียงอวี๋จ้องลู่หลินครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำว่า “ตัดสินอย่างไรว่าข่มเหง? พฤติกรรมแบบไหนถึงนับ?”
คุณหนูใหญ่เจียงไม่เคยเอาเรื่องมาบั่นทอนจิตใจตนเอง
นางยกมือฟาดเข้าที่ใบหน้าของลู่หลินทันที
แรงไม่น้อย เสียงเพียะดังกังวานไปทั่วห้อง
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของระบบดังขึ้นในหัว
【เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวร้ายหญิงทารุณพระเอกอีกครั้ง ขณะนี้เปิดใช้งานโหมดรับรู้ร่วมกัน เจ้าจะรับรู้ความรู้สึกของพระเอก และเจ็บปวดเช่นเดียวกับที่เขาเจ็บ!】
วินาทีถัดมา เจียงอวี๋ก็รู้สึกแสบร้อนเจ็บปวดขึ้นมาบนใบหน้าเช่นกัน
“บัดซบ! ยังทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ?!”
เจียงอวี๋ถูกตบจนเจ็บเสียเอง
นางไล่ลู่หลินออกจากห้องด้วยความขุ่นเคือง “รีบไสหัวไป!”
ประตูห้องปิดดังปัง
ลู่หลินเพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหูเยี่ยนยืนอุ้มหมอนอยู่ฝั่งตรงข้าม
จิ้งจอกเพลิงชาดระดับสามเอสเอสเอส ค่าความ崩溃อยู่ที่ 92
หางจิ้งจอกสีแดงเพลิงโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งตอนประตูเปิด แต่เมื่อประตูปิดลงก็สงบนิ่งไป
หูเยี่ยนเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าของเขา น้ำเสียงเจือความหึงหวง “นายหญิงให้รางวัลเจ้าอีกแล้วหรือ?”
ลู่หลินลูบใบหน้า คล้ายยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกจากฝ่ามือเนียนนุ่มของนายหญิงที่แตะลงบนผิว พร้อมกลิ่นหอมหวานเย้ายวน
เขาขานรับเสียงต่ำ
หูเยี่ยนอุ้มหมอนเตรียมจะเข้าไปในห้อง “ถึงตาข้าแล้ว เจ้าไปให้พ้น”
ลู่หลินเหลือบตาขึ้น เอ่ยเสียงเรียบ “นายหญิงบอกให้พวกเราไปพักชั้นล่าง ต่อไปไม่ต้องปรนนิบัตินางแล้ว”
“อะไรนะ?!” หูเยี่ยนตกใจจนเสียงเปลี่ยน “ทำไม? เพราะเหตุใด? วันนี้ข้ายังไม่ได้ถูกนายหญิงตบเลยนะ!”
ลู่หลินขมวดคิ้ว “ข้าก็ไม่รู้”
หูเยี่ยนไม่สนใจสิ่งใด “อย่างไรเสีย ข้าจะนอนห้องเดียวกับนายหญิง!”
พูดจบก็เตรียมจะชนลู่หลินแล้วเปิดประตู
ลู่หลินขวางเขาไว้ ดวงตาสีเงินอมฟ้าหม่นลง “ค่าความ崩溃ของเจ้าอยู่ที่ 92 อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ช่วงติดสัดแล้ว การอยู่ห้องเดียวกับนายหญิงอันตรายมาก”
ต่อให้นายหญิงไม่พูด พวกเขาก็ควรหาทางอยู่ห่างจากนางสักหน่อย
สัตว์เพศผู้แปลงกายระดับสามเอสเอสเอสอย่างพวกเขามีพลังทำลายล้างมากพอจะทำลายดาวทั้งดวง ไม่ต้องพูดถึงสตรีเพศเมียระดับเอฟผู้อ่อนแอบอบบาง
หูเยี่ยนกล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “นายหญิงบอกแล้วว่า ต่อให้ตายก็ต้องตายด้วยกัน ไม่มีใครคิดจะหนีจากนางได้ทั้งนั้น”
ลู่หลินเอ่ยเสียงหนัก “เจ้าคิดจะให้นายหญิงตายด้วยมือของเจ้าจริง ๆ หรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หูเยี่ยนที่ยังโวยวายอยู่เมื่อครู่ก็เงียบลงทันที
หูจิ้งจอกของเขาลู่ลง ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววไม่ยินยอม “เหตุใดต้องเป็นตอนนี้ด้วย…”
หากค่าความ崩溃ไม่สูงถึงเพียงนี้ เขาก็คงอยู่ข้างกายนายหญิงได้อย่างไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด
ลู่หลินรู้ว่าเขาคิดอะไร จึงกล่าวเสียงเย็น “หากค่าความ崩溃ไม่ถึงขีดสุด พวกเราก็คงไม่ถูกส่งมาที่นี่”
หูเยี่ยนหัวเราะเยาะ “นั่นสินะ…”
ทั้งสองถูกส่งมาที่นี่เพราะค่าความ崩溃สูงเกินไป
เดิมทีคิดว่าเมื่อมาถึงที่นี่ก็คงถูกปัดความรับผิดชอบและทอดทิ้ง ไม่นึกเลยว่านายหญิงจะบอกว่า ต่อให้ต้องตาย พวกเขาก็ต้องตายไปพร้อมกับนาง
ลู่หลินมองประตูห้องที่ปิดสนิท น้ำเสียงทุ้มต่ำ “เมื่อค่าความ崩溃ถึงขีดสุด พวกเราจะปลิดชีวิตตนเอง อย่าทำร้ายนางเข้าจริง ๆ”
หูเยี่ยนไม่ได้คัดค้าน เขาอุ้มหมอนเดินลงไปชั้นล่าง “เอาเถอะ อย่างน้อยข้าก็อยากอยู่เป็นเพื่อนนายหญิงให้นานกว่านี้หน่อย ไม่เช่นนั้นหากตายเร็วเกินไป นางอยู่ที่นี่คนเดียวคงเบื่อแย่!”
ลู่หลินไม่พูดอะไร เพียงหลับตาลงซ่อนความหม่นมืดไร้ที่สิ้นสุดในดวงตา
เขาเองก็อยากอยู่เป็นเพื่อนนายหญิงให้นานกว่านี้
แต่ค่าความ崩溃 95…คงเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว…
……
วันรุ่งขึ้น เจียงอวี๋ถูกเสียงเตือนแหลมบาดหูปลุกให้ตื่น
【คำเตือน คำเตือน! ตรวจพบว่าเสวียนหยวน พระเอกผู้มีโชคชะตา กำลังเผชิญวิกฤตแปลงกายเป็นสัตว์ อาการสาหัสใกล้ตาย ขอให้เจ้าของระบบเดินทางไปช่วยเหลือทันที!】
เจียงอวี๋สบถลั่น “เจ้านี่มันเสียสติไปแล้วหรือไง!”
นี่เป็นการนอนหลับที่ดีที่สุดของนางนับตั้งแต่ต้นไม้พลังจิตเหี่ยวเฉา
ในความฝันไม่มีสัตว์異兽กัดนางจนขาดสองท่อน ไม่มีเจียงเหวินซานกับคนตระกูลเจียงแสร้งทำเป็นกล่าวขอโทษ และไม่มีเสียงเยาะเย้ยถากถางจากผู้คนทั่วดวงดาวที่เคยยกย่องนางเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะหัวเราะเยาะเมื่อนางตกต่ำ
สุดท้ายเจ้าระบบบัดซบนี่กลับทำลายทุกอย่าง!
ระบบไม่พูดไม่จา เอาแต่ส่งเสียงเตือนต่อเนื่อง
เห็นเจียงอวี๋ไม่สนใจเสียงเตือน หลับตาเตรียมจะนอนต่อ ท่าทางราวกับหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน ระบบจึงร้อนใจเอ่ยเตือนขึ้นมา
【หากพระเอกผู้มีโชคชะตาตาย โลกจะพังทลาย สิ่งมีชีวิตทุกชนิดในโลกภารกิจจะถูกลบล้างจนหมดสิ้น รวมถึงเจ้าด้วย!】
คราวนี้เจียงอวี๋นอนไม่หลับแล้ว
ต้นไม้พลังจิตมีทางช่วยให้ฟื้นคืน นางจึงอยากมีชีวิตอยู่ยิ่งกว่าใคร
นางลุกจากเตียง เกาศีรษะที่ผมยุ่งเหยิงเพราะการนอน แล้วเอ่ยอย่างหงุดหงิด “ข้าจะไปหาเสวียนหยวนที่ไหน? เจ้านั่นไม่ได้มาดาวหนานมู่เสียหน่อย!”
นับตั้งแต่เปลี่ยนพันธะมาได้ 4 เดือน ก็มีเพียงลู่หลินกับหูเยี่ยนที่ถูกบังคับส่งมา ส่วนอีกหลายคนอย่าว่าแต่เข้ามารายงานตัวเลย แม้แต่เงาสัตว์ก็ยังไม่เคยเห็น!
【ระบบจะเปิดสิทธิ์ระบุตำแหน่งทั่วดวงดาวให้เจ้าของระบบเดี๋ยวนี้!】
วินาทีถัดมา ภาพแสงเสมือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเจียงอวี๋
แผนที่ดวงดาวมีจุดแดง 5 จุดซึ่งแทนพระเอกแต่ละคนกำลังกะพริบแสงริบหรี่และเคลื่อนที่อยู่
มีสองจุดซ้อนทับกับจุดสีเขียวของนางแทบสนิท
เป็นลู่หลินกับหูเยี่ยนที่อยู่ในบ้าน
เมื่อตัดจุดสีแดงอีกสองจุดซึ่งอยู่บนดาวดวงอื่นอันห่างไกลออกไป กลับยังมีจุดแดงอีกจุดกะพริบอยู่ไม่ไกล เคลื่อนที่กระโดดไปมาอย่างบ้าคลั่ง
แต่ไม่นานจุดแดงนั้นก็หยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง อยู่ใกล้สถานสงเคราะห์ของสหพันธ์ทางตอนเหนือของดาวหนานมู่ แล้วไม่ขยับอีกเลย
ข้างจุดแดงมีจุดสีชมพูปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับจุดสีเหลืองหลายจุดที่แสงริบหรี่
“พวกนี้เป็นใคร?”
เจียงอวี๋ชี้ไปยังจุดสีชมพูและจุดสีเหลือง
【นั่นคือนางเอกกับสามีสัตว์ที่ทำพันธะกับนาง…】
ระบบยังพูดไม่ทันจบ เจียงอวี๋ที่เมื่อครู่ยังทำท่าหมดอาลัยตายอยากก็พุ่งลงจากเตียงทันที “นังเพศเมียชั้นต่ำ! นางต้องไปแย่งคนของข้าแน่!”
นางวิ่งตึงตังลงบันไดราวกับได้ยาเร่งกำลัง
พอดีเห็นหูเยี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น กำลังซ่อมเครื่องสมองแสงที่พังเสียหาย
นั่นเป็นฝีมือนางเอง
เพราะนางสงสัยว่าหูเยี่ยนแอบใช้เครื่องสมองแสงติดต่อกับเจียงเหวินซาน
เพื่อไม่ให้พวกเขาหลุดพ้นจากการควบคุมของนาง นางจึงทุบเครื่องสมองแสงของทั้งคู่จนพังยับเยิน
หูเยี่ยนได้ยินเสียงฝีเท้า แววเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตา ทว่าบนใบหน้ากลับแสร้งทำท่าลนลาน เตรียมซ่อนเครื่องสมองแสง “นาย…นายหญิง”
เขายังพูดไม่ทันจบ เจียงอวี๋ก็กระโดดขึ้นไปบนหลังเขาแล้ว
มือเรียวขาวจับหูจิ้งจอกฟูนุ่มของเขาไว้
ใบหน้าของหูเยี่ยนแดงวาบขึ้นมาทันที
นี่เป็นรางวัลแบบใหม่หรือ?”