“คุกเข่าให้ดี อย่ามองข้าด้วยสายตาน่าขยะแขยงเช่นนั้น”
เจียงอวี๋ฟาดแส้ลงบนแผ่นหลังผอมเพรียวแต่แข็งแรงของเด็กหนุ่ม
แรงฟาดหนักหน่วง รอยแดงลึกสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนผิวขาวซีดของเขาทันที
เจียงอวี๋ยกมุมปากขึ้นอย่างเย้ยหยัน “ได้ยินมาว่าวันนี้เจ้าไปพบเจียงเหวินซานมาอย่างนั้นหรือ? อย่างไรล่ะ มองสตรีไร้ค่าแรงก์เอฟอย่างข้าไม่เข้าตา เลยอยากกลับไปให้นางช่วยบำบัดพลังจิตหรือ?”
ลู่หลินก้มหน้า หางหมาป่าสีขาวราวหิมะที่อยู่ด้านหลังสั่นระริก คล้ายกำลังอดกลั้นความโกรธอย่างสุดกำลัง น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า “ไม่ใช่ นางเป็นฝ่ายไปหาข้าที่สนามประลองสัตว์”
“ไปหาเจ้าทำไม?”
“...อยากให้ข้าถอนสัญญากับเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเจียงอวี๋พลันมืดครึ้ม นางกัดฟันด้วยความเกลียดชัง “นังสตรีชั้นต่ำนั่น! ยกพวกเจ้าชดใช้ให้ข้าไปแล้วแท้ ๆ ยังคิดจะขุดกลับไปอีก!”
นางยกมือเงื้อแส้ เตรียมฟาดลู่หลินระบายโทสะ ทันใดนั้นเสียงเตือนแหลมบาดหูก็ดังสนั่นขึ้นในหัว 【คำเตือน คำเตือน! พระเอกของโลกกำลังถูกทำร้าย! โปรดหยุดมือเดี๋ยวนี้!】
ชั่วพริบตาถัดมา แส้ในมือแข็งค้างกลางอากาศราวกับกลายเป็นหิน
ทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่งลงด้วย
แววตาเจียงอวี๋ฉายประกายตกตะลึง “สิ่งใดกัน?”
เสียงเตือนหยุดลง ก่อนเสียงอิเล็กทรอนิกส์จะดังขึ้นเนิบช้า
【ยินดีด้วย โฮสต์ผูกมัดกับระบบช่วยตัวประกอบหญิงกลับใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โปรดกลับตัวกลับใจ ประพฤติตนให้ดี มุ่งมั่นพัฒนาตนเองทุกวัน โลกจะงดงามขึ้นเพราะท่านเอง~】
เจียงอวี๋นึกว่าตนเสียสติไปแล้ว นางทุบหัวตัวเองพลางตวาดเสียงเข้ม “สิ่งบ้าบออะไรกัน ไสหัวออกมาจากหัวข้าเดี๋ยวนี้!”
【ไม่ใช่สิ่งบ้าบอนะ โฮสต์ ข้าคือระบบหมายเลข 001 ของท่าน โลกนี้เป็นนิยายดวงดาวแห่งโลกอสูร ท่านเป็นตัวประกอบหญิงร้ายกาจที่ทำหน้าที่เป็นคู่เปรียบเทียบของนางเอก ส่วนนางเอกก็คือเจียงเหวินซาน บุตรสาวแท้ ๆ ที่ถูกพากลับมาสู่ตระกูลเจียงเมื่อครึ่งปีก่อน~】
“ข้าเป็นตัวประกอบ? นางเป็นนางเอก?”
เจียงอวี๋หัวเราะด้วยความโกรธ แทบอยากควักระบบนั่นออกจากหัวแล้วฉีกเป็นชิ้น ๆ
【ใช่แล้ว โฮสต์ เดิมทีเนื้อเรื่องควรเป็นเช่นนี้
หลังนางเอกถูกพากลับมาสู่ตระกูลเจียง นางถูกท่านซึ่งเป็นบุตรสาวบุญธรรมตัวร้ายคอยกลั่นแกล้งและข่มเหงทุกวิถีทาง เมื่อนางผ่านความยากลำบากในช่วงแรกมาได้ ก็ใช้ความใจดีและความจริงใจค่อย ๆ คว้าหัวใจสามีอสูรชั้นยอดทั้งห้าตน จากนั้นจึงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ได้ตบหน้าตัวประกอบหญิง และได้รับความรักจากเหล่าพระเอกจนกลายเป็นขวัญใจของทุกคน
แต่ไม่นานมานี้ เทพผู้ปกครองของพวกเราหลายองค์ได้ดับสูญ โลกทั้งสามพันเกิดความปั่นป่วน โลกนิยายแห่งนี้ก็คลาดเคลื่อนไปจากเดิม เหล่าพระเอกซึ่งเป็นสามีอสูรของนางเอกไม่รู้เพราะเหตุใด จึงผูกพันธะกับท่านทั้งหมด!】
เจียงอวี๋แค่นเสียงเย็นชา
จะเพราะเหตุใดได้อีก?
แน่นอนว่าเพราะเมื่อครึ่งปีก่อน นังสตรีชั้นต่ำเจียงเหวินซานผลักนางไปขวางกรงเล็บอสูรระหว่างเหตุจลาจลของสัตว์ต่างพิภพ ทำให้นางเกือบถูกพวกมันกัดจนขาดเป็นสองท่อน ต้นไม้พลังจิตในร่างก็เหี่ยวเฉาและแตกร้าวเพราะเหตุนี้
เดิมทีนางเป็นสตรีระดับเอสเอสเพียงคนเดียวแห่งดาวหนานมู่ เป็นสตรีชั้นยอดที่มีพลังจิตสูงที่สุดในดาวดวงนั้น บุรุษที่ตามเกี้ยวนางมีมากมายจนเรียงจากดาวหนานมู่ไปถึงดาวเป่ยเตี้ยน แต่หลังต้นไม้พลังจิตเหี่ยวเฉา นางก็กลายเป็นสตรีไร้ค่าที่ไร้ค่าที่สุด! ไม่มีใครเหลียวแลอีก!
เจียงเหวินซานคิดจะปัดเรื่องให้ผ่านไปง่าย ๆ ด้วยการบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ
นางจะยอมได้อย่างไร?
นางถ่ายทอดสดด่ากราดไปทั่วช่องทางสื่อสารระหว่างดวงดาวเป็นเวลาหนึ่งเดือน บีบให้ตระกูลเจียงออกหน้าชดใช้ด้วยสัตว์เพศผู้ทั้งห้าที่เจียงเหวินซานจับคู่ได้หลังบรรลุนิติภาวะ แต่ยังไม่ทันทำสัญญาผูกพันธะ
แม้เจียงเหวินซานจะเป็นสตรีระดับเอส รองลงมาเพียงขั้นเดียว แต่สัตว์เพศผู้ที่นางจับคู่ได้ล้วนไม่ธรรมดา อย่างลู่หลินที่ยืนอยู่ตรงหน้านางตอนนี้ ก็เป็นหมาป่าหิมะดาวเหนือระดับเอสเอสเอส อดีตผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขน้อยแห่งเผ่าหมาป่าหิมะ เป็นยอดอัจฉริยะในหมู่ยอดอัจฉริยะ
เหตุใดจึงเป็นอดีต? เพราะเมื่อไม่นานมานี้เขานำยานรบไปปฏิบัติภารกิจที่ดาวหมอก แล้วได้รับมลทินร้ายแรง ค่าการพังทลายพุ่งสูงถึง 95 ขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะพังทลายและกลายร่างเป็นสัตว์อสูรอย่างสมบูรณ์
พวกหมาป่าหิมะไม่แม้แต่จะพาลู่หลินกลับดาวเสวี่ยอวิ๋น พวกมันโยนเขามาทิ้งไว้หน้าบ้านนางกลางดึกทันที
ตอนนี้เขาก็เหมือนระเบิดแรงสูงที่พร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ
แต่เจียงอวี๋ไม่สนใจ
ในเมื่อนางแย่งเขากลับมาด้วยความสามารถของตนเอง ต่อให้เขาอาจฉีกนางเป็นชิ้น ๆ นางก็จะผูกเขาไว้ข้างกาย ไม่อนุญาตให้ใครช่วยบำบัดพลังจิตให้เขา
อย่างมากก็แค่ตายไปด้วยกัน
“แล้วระบบช่วยตัวประกอบหญิงกลับใจที่เจ้าพูดถึง หมายความว่าอย่างไร?”
【ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านห้ามทำร้ายเหล่าพระเอกผู้เป็นบุตรแห่งโชคชะตา ทั้งยังต้องยื่นมือช่วยเหลือพวกเขา เพื่อป้องกันไม่ให้เหล่าพระเอกถูกลบชีวิตเพราะความปั่นป่วนของโลก!】
เจียงอวี๋กลอกตา “ห้ามตีห้ามแตะ แล้วยังต้องเป็นองครักษ์ให้พวกเขาอีกหรือ? ฝันไปเถอะ!”
คนของนาง นางอยากเฆี่ยนก็เฆี่ยน อยากตีก็ตี เกี่ยวอะไรกับระบบบ้า ๆ ของมันด้วย?
【โฮสต์ การฝ่าฝืนระบบมีบทลงโทษนะ~】
【อีกอย่าง เพื่อกระตุ้นให้โฮสต์ตั้งใจทำภารกิจ วิถีสวรรค์จะช่วยซ่อมแซมต้นไม้พลังจิตของท่าน~】
เจียงอวี๋ชะงัก “ต้นไม้พลังจิตของข้ายังซ่อมแซมได้หรือ?”
【แน่นอน ขอเพียงท่านปกป้องพระเอกผู้เป็นบุตรแห่งโชคชะตา ต่อไปบางทีอาจทะลวงไปถึงพลังจิตระดับเอสเอสเอสได้ด้วยนะ!】
ในที่สุดสีหน้าเจียงอวี๋ก็เคร่งขรึมขึ้น “เจ้าไม่ได้หลอกข้าใช่ไหม?”
【แน่นอน วางแส้ลง แล้วลองดูต้นไม้พลังจิตของท่าน】
เจียงอวี๋โยนแส้ทิ้ง เสียงเตือนก็ดังขึ้นในหัวทันที
【ติ๊ง ตรวจพบว่าตัวประกอบหญิงกลับตัวกลับใจแล้ว ขอมอบรางวัลซ่อมแซมต้นไม้พลังจิตหนึ่งครั้ง พร้อมตำราอาหารโบราณและสารานุกรมความรู้เรื่องผักผลไม้อย่างละหนึ่งเล่ม!】
แสงสีขาวอบอุ่นสายหนึ่งไหลเข้าสู่ญาณของนางดุจสายน้ำ แปรเปลี่ยนเป็นสายฝนพรำ ชโลมลงบนผืนดินพลังจิตที่เคยรกร้างพังทลาย ค่อย ๆ หล่อเลี้ยงผืนดินแห้งผากจนแตกระแหง
ต้นไม้พลังจิตที่เหี่ยวเฉาราวกับได้รับสารอาหาร ลำต้นที่เต็มไปด้วยรอยแยกเริ่มสมานและฟื้นฟู
แม้ยังคงเสียหาย แต่ท้ายที่สุดกลับมีพลังจิตหลงเหลืออยู่ภายในเสี้ยวหนึ่ง!
เจียงอวี๋ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกที่พลังจิตไหลเวียนอยู่ในญาณมาครึ่งปีแล้ว นับแต่ต้นไม้พลังจิตเหี่ยวเฉา ร่างกายของนางก็เหมือนภาชนะรั่วขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะดูดซับพลังจิตเท่าใดก็ไม่อาจเก็บไว้ได้
แต่ตอนนี้ นางกลับเก็บพลังจิตไว้ได้แล้ว
นี่หมายความว่านางไม่ใช่สตรีไร้ค่าอีกต่อไปแล้วใช่หรือไม่...
ในตอนนั้นเอง หนังสือโบราณหนาสองเล่มก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ
《วิธีทำอาหารพื้นบ้านหนึ่งร้อยชนิด》
《สารานุกรมผักผลไม้》
นางเคยเห็นของเช่นนี้ในหอเก็บตำราโบราณ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเพียงหน้ากระดาษที่ขาดหายและหนังสือที่ไม่สมบูรณ์ หนังสือที่ยังคงสภาพดีเช่นนี้ นับเป็นครั้งแรกที่นางได้เห็น
ทั่วทั้งดวงดาวคงรวบรวมตำราโบราณเช่นนี้ได้ไม่กี่เล่ม หากปรากฏสู่สายตาผู้คน ย่อมสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งดวงดาวอย่างแน่นอน
เจียงอวี๋อดประชดประชันไม่ได้ “หึ ๆ ระบบของพวกเจ้านี่รักบุรุษนักนะ เหตุใดไม่สร้างระบบปกป้องสตรีร้ายกาจบ้าง?”
ระบบหมายเลข 001 กระอักกระอ่วนจนเงียบไป
มันจะกล้าบอกได้อย่างไรว่า จากการคาดการณ์ สถานที่ที่เหล่าเทพผู้ปกครองดับสูญน่าจะเป็นโลกนี้ และเหล่าพระเอกทั้งหลายก็อาจเป็นเทพผู้ปกครองผู้สูงส่งเหล่านั้น...
【อย่างไรก็ดี โปรดมีเมตตาด้วย!】
เมื่อเสียงอิเล็กทรอนิกส์จางหาย ทุกสิ่งรอบตัวก็กลับมาเคลื่อนไหวตามปกติ
เจียงอวี๋กะพริบตา เห็นลู่หลินยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ส่วนแส้ถูกโยนทิ้งไว้บนพรมขนสัตว์ข้าง ๆ ราวกับเรื่องทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา
นางแยกสมาธิไปตรวจสอบพลังจิตในร่าง
เส้นสีขาวบางราวเส้นผมพันรอบข้อมือ
หนังสือโบราณสองเล่มก็วางนิ่งอยู่ในปุ่มมิติ
ทุกอย่างยังอยู่ ไม่ใช่ของปลอม!
“นายหญิง จะไม่ตีแล้วหรือ?”
ลู่หลินค่อย ๆ เงยหน้า ดวงตาสีเงินอมฟ้าลึกล้ำจับจ้องนาง...