ผู้คนในช่องแชตพูดคุยกันอย่างออกรส ส่วนซังเหมียนกับเซี่ยอวี่ก็เดินเข้าไปในที่พักพิงที่เพิ่งอัปเกรด
หลังอัปเกรดเป็นที่พักพิงระดับ 1 แล้ว ที่พักพิงไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก เพียงแต่พื้นที่กว้างขึ้นเล็กน้อย จากพื้นวงกลมรัศมีประมาณ 3 เมตร กลายเป็นวงกลมรัศมีประมาณ 5 เมตร
ซังเหมียนเปิดดูหน้าต่างระบบ พบว่าหมวดที่พักพิงเปลี่ยนไปแล้ว:
ที่พักพิง: ต้นอวี๋เฟยอวิ๋น (พิเศษ)
ผู้ผูกมัด: ซังเหมียน, เซี่ยอวี่
ระดับ: 1
ประสิทธิภาพเก็บความอบอุ่น: 30%
เงื่อนไขอัปเกรด: แผ่นไม้ (5/100), ตะปู (6/20), ก้อนเหล็ก (7/5), น้ำยาอัปเกรด (0/1)
วัสดุที่ต้องใช้ในการอัปเกรดไม่เพียงมีจำนวนมากขึ้น แต่ยังมีชนิดเพิ่มขึ้นด้วย นอกจากจะมีก้อนเหล็กเพิ่มมาแล้ว ยังมีน้ำยาอัปเกรดอีกชนิดที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ขณะนี้ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดของดาวเคราะห์สีน้ำเงินกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด
“หัวหน้าทีมเซี่ยกับเหมียนเหมียนเก่งเกินไปแล้ว! อัปเกรดที่พักพิงพิเศษเป็นแห่งแรกของทั้งเขตได้ด้วย!”
“อีอีและเนี่ยนเนี่ยนก็เก่งมากเหมือนกัน เป็นทีมแรกของทั้งเขตที่อัปเกรดที่พักพิงทั่วไป!”
“พวกเขาเก่งกันทั้งนั้น หวังว่าผู้เล่นของประเทศเราในสองเดือนนี้จะอัปเกรดเขตแดนได้เร็ว ๆ นะ”
“ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะสร้างเขตแดนยังไง จะพูดถึงการอัปเกรดได้ง่าย ๆ ที่ไหนกัน”
“ในเมื่อพวกเขาถูกเลือกแล้ว ก็ควรพยายามอัปเกรดเขตแดนเพื่อต้อนรับพวกเราสิ ไม่อย่างนั้นอีกสองเดือนพวกเราจะไปกินลมแทนข้าวหรือไง?”
“คนข้างบนสมองมีปัญหารึเปล่า แค่เขาถูกเลือกก็แปลว่าต้องทุ่มเทเพื่อคุณหรือไง?”
ในห้องถ่ายทอดสด ช่องแสดงความคิดเห็นทะเลาะกันจนวุ่นวาย
จนกระทั่งทางการเข้ามาจัดการ จึงกดคำพูดเชิงลบและสุดโต่งต่าง ๆ ในช่องแสดงความคิดเห็นลงได้ พร้อมชี้นำกระแสความคิดเห็นให้เบนไปในทางสร้างสรรค์
หลังจากดูที่พักพิงที่เพิ่งอัปเกรดเสร็จแล้ว ซังเหมียนกับเซี่ยอวี่ก็ออกไปตามหาหีบสมบัติต่อ
ก่อนออกไป พวกเขาเก็บสิ่งของบางอย่างในกระเป๋าระบบที่ไม่จำเป็นต้องพกติดตัวไว้ในที่พักพิง
หีบสมบัติสีเขียวที่ระบบเพิ่งมอบให้ก็ถูกเก็บไว้ในที่พักพิงเช่นกัน
พวกเขาเลือกเส้นทางที่ยังไม่เคยไป ตั้งใจว่าจะตามหาหีบสมบัติไปด้วย และดูว่าจะหาแหล่งน้ำเจอไหม
พวกเขายังไม่รู้ว่าน้ำในแม่น้ำแถวนี้ดื่มได้หรือเปล่า แต่ถึงดื่มไม่ได้ เอาไว้อาบน้ำหรือซักผ้าก็ยังดี
เซี่ยอวี่เดินไปพลางสังเกตต้นไม้ใบหญ้ารอบตัวไปพลาง เพราะเขารู้ว่าพื้นที่เล็ก ๆ ซึ่งพืชพรรณขึ้นหนาแน่นเป็นพิเศษและมีสีเขียวเข้มกว่าบริเวณอื่น มักมีระดับน้ำใต้ดินสูงกว่า
ส่วนซังเหมียนเดินตามอยู่ข้าง ๆ เซี่ยอวี่ พลางพยายามหาหีบสมบัติอย่างเต็มที่
ไม่นานนัก เธอก็พบหีบสมบัติไม้สองใบ ใบหนึ่งอยู่หลังเถาวัลย์ อีกใบอยู่ข้างก้อนหิน
เธอเก็บหีบสมบัติลงกระเป๋าระบบ กำลังจะเดินหน้าต่อ แต่เซี่ยอวี่กลับหยุดกะทันหัน
“ดูทางนั้นสิ” เซี่ยอวี่ยกมือชี้ไปข้างหน้า
ซังเหมียนมองตามไป พุ่มไม้เล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลขึ้นหนาแน่นผิดปกติ ใบไม้เขียวเข้มจนเกือบดำ ตัดกับพืชพรรณรอบข้างอย่างชัดเจน
ดินบนพื้นก็มีสีเข้มกว่าเห็นได้ชัด เมื่อเหยียบลงไปให้ความรู้สึกชื้นแฉะและเหนียวหนึบ
ทั้งสองค่อย ๆ ย่องไปข้างหน้า เสียงน้ำไหลแผ่วเบาดังมาเข้าหู ถูกใบไม้ซ้อนกันหลายชั้นบดบังจนแทบได้ยินไม่ชัด
“มีเสียงน้ำ” ซังเหมียนลดเสียงลง แววตาเผยความยินดีเล็กน้อย
เซี่ยอวี่พยักหน้า แล้วยกมือส่งสัญญาณให้เธอชะลอฝีเท้า ก่อนค่อย ๆ แหวกพุ่มไม้เตี้ยที่ขวางทางอย่างระมัดระวัง
เมื่อเดินผ่านดงหญ้ารกทึบ ลำธารตื้นใสสายหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าทั้งสอง
น้ำในลำธารไหลเอื่อยผ่านซอกหิน ผิวน้ำใสกระจ่างจนมองเห็นกรวดเม็ดเล็ก ๆ ที่ก้นลำธารได้ชัดเจน
“ดีจัง ในที่สุดเราก็เจอแหล่งน้ำแล้วจริง ๆ!” ซังเหมียนจ้องลำธารตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย
ส่วนเซี่ยอวี่กลับมองไปยังป่าไผ่ที่อยู่ข้างลำธาร
“ตรงนั้นมีป่าไผ่ด้วย รอเราทำขวานเสร็จแล้ว ค่อยตัดไผ่มาทำภาชนะใส่น้ำได้”
“ในแม่น้ำมีปลา!” ซังเหมียนถูกปลาที่ว่ายผ่านในลำธารตรงหน้าดึงดูด “ปลาชนิดนี้คืออะไรเหรอ? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“ปลาในนี้กินได้ไหม?” ซังเหมียนมองปลาตัวอ้วนหลายตัว
ปลาอ้วนขนาดนี้ รสชาติน่าจะดีใช่ไหมนะ
“จับขึ้นมาก็รู้แล้ว” เซี่ยอวี่ใช้มีดสั้นตัดกิ่งไม้ตรง ๆ จากข้างทาง แล้วเหลาให้ปลายด้านหนึ่งแหลม
เขาถือกิ่งไม้นั้นค่อย ๆ เข้าใกล้ริมแม่น้ำ สายตาจับจ้องผิวน้ำอย่างไม่วางตา
ขณะเดียวกัน ผู้คนบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่กำลังดูถ่ายทอดสดของพวกเขาก็กลั้นหายใจ จ้องหน้าจออย่างลุ้นระทึก
ปลาตัวหนึ่งว่ายผ่านแม่น้ำตรงหน้าเซี่ยอวี่พอดี เขาขยับตัวอย่างรวดเร็ว ใช้กิ่งไม้แทงลงไปเต็มแรง
จำนวนความคิดเห็นในห้องถ่ายทอดสดของเซี่ยอวี่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงินพุ่งขึ้นทันที:
“อ๊า! แทงโดนแล้ว!”
“หัวหน้าทีมเซี่ยเท่มาก!”
“มีแค่ฉันไหมที่อยากรู้ว่าปลาชนิดนี้อร่อยหรือเปล่า?”
“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ตัวอ้วนขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเนื้อจะสดหวานแค่ไหน?”
“พวกคุณดูเร็ว เหมียนเหมียนจ้องปลาตัวนั้นแล้วแอบกลืนน้ำลายหลายครั้งเลย”
“ท่าทางตะกละของเหมียนเหมียนน่ารักจัง!”
ในตอนนั้นเอง เซี่ยอวี่ก็ได้รับข้อความจากระบบ ทำให้รู้ข้อมูลของปลาชนิดนี้
【ปลาบอลอ้วน: ปลาพื้นถิ่นของทวีปป่าดารา มีจำนวนน้อย ก้างน้อย เนื้อรสเลิศ เมื่อกินครั้งแรกจะเพิ่มค่าความแข็งแกร่งของร่างกายเป็น 2 เท่าถาวร】
ปลาชนิดนี้เพิ่มค่าความแข็งแกร่งของร่างกายได้ด้วย แม้จะมีผลเฉพาะตอนกินครั้งแรกเท่านั้น แต่เซี่ยอวี่ก็ยังตั้งใจจะแทงปลาบอลอ้วนขึ้นมาอีกหลายตัว
อีกอย่าง พวกเขายังเอาไปแลกเปลี่ยนทรัพยากรในช่องแลกเปลี่ยนได้ด้วย วัตถุดิบอาหารที่เพิ่มค่าความแข็งแกร่งของร่างกายได้ถาวรแบบนี้ น่าจะเป็นที่ต้องการมากใช่ไหม
เซี่ยอวี่ใช้เวลาอีกกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะแทงปลาบอลอ้วนขึ้นมาได้สามตัว รวมกับตัวแรกที่แทงได้ก่อนหน้านี้ ก็มีทั้งหมดสี่ตัวแล้ว
แต่ระหว่างนั้นเขายังแทงปลาที่หน้าตาคล้ายปลากินหญ้าบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินขึ้นมาได้อีกเจ็ดตัว ระบบให้ข้อมูลไว้เพียงเจ็ดคำ
【ปลาทั่วไป กินได้】
ระหว่างที่เขาแทงปลา ซังเหมียนก็ออกตามหาหีบสมบัติอยู่ริมลำธาร
เธอพบหีบสมบัติไม้อีกสองใบ และหีบสมบัติสีขาวหนึ่งใบ
เมื่อเห็นเซี่ยอวี่หยุดแทงปลา เธอก็ร้องเรียก “มาพักก่อนเถอะ”
หลังเซี่ยอวี่เดินเข้ามา เธอก็หยิบแบบแปลนขวานคุณภาพสีขาวที่ได้มาก่อนหน้านี้ออกมา
“จะเรียนแบบแปลนนี้ไหม?”
เซี่ยอวี่เหลือบมองแล้วพูดว่า “เธอเรียนเถอะ ต่อไปแบบแปลนที่เราได้มาให้เธอเรียนทั้งหมด”
ซังเหมียนกำลังจะพูด เซี่ยอวี่ก็กล่าวต่อว่า “ฉันไม่ถนัดแลกเปลี่ยนทรัพยากรกับคนอื่น ต่อไปเธอทำของจากแบบแปลนแล้วเอาไปแลกเอง น่าจะสะดวกกว่า”
“ก็ได้” ซังเหมียนจำต้องพยักหน้ารับ
เธอฉีกแบบแปลน วัสดุที่ต้องใช้ทำขวานคุณภาพสีขาวก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเธอทันที: ก้อนหิน x2, ก้อนเหล็ก x1, แผ่นไม้ x1
แต่บนหน้าต่างระบบแสดงว่าการสร้างเครื่องมือต้องทำบนโต๊ะประดิษฐ์ ทว่าพวกเขายังไม่มีโต๊ะประดิษฐ์
แบบแปลนโต๊ะประดิษฐ์น่าจะหาได้จากหีบสมบัติ เธอคิดในใจว่า ต้องหาหีบสมบัติให้มากขึ้น จะได้เปิดเจอแบบแปลนโต๊ะประดิษฐ์ให้เร็วที่สุด
ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว พวกเขากินขนมปังไปสองสามชิ้น ดื่มน้ำไปสองอึก แล้วก็ลุกขึ้นออกตามหาหีบสมบัติต่อ