【ยินดีด้วย ผู้เล่นผูกมัดกับที่พักพิงต้นอวี๋เฟยอวิ๋นสำเร็จ ระดับที่พักพิงปัจจุบัน: เลเวล 0】
【เนื่องจากต้นอวี๋เฟยอวิ๋นมีคุณสมบัติทนต่อความร้อนและความหนาว ที่พักพิงต้นอวี๋เฟยอวิ๋นจึงมีประสิทธิภาพในการเก็บอุณหภูมิระดับหนึ่ง ในสถานะเลเวล 0 จะช่วยลดค่าความหนาวหรือค่าความร้อนได้ 10% เมื่อที่พักพิงเลเวล 5 อุณหภูมิภายในจะอยู่ในระดับสบาย】
ซังเหมียนกับเซี่ยอวี่เห็นคำอธิบายจากระบบแล้วดีใจมาก สมแล้วที่เป็นที่พักพิงพิเศษ ย่อมมีประโยชน์เฉพาะตัว
เวลานี้ ผู้คนจำนวนมากบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่กำลังชมการถ่ายทอดสดของซังเหมียนกับเซี่ยอวี่ ต่างยินดีกับการที่ทั้งคู่ผูกมัดกับที่พักพิงพิเศษได้สำเร็จ
「เยี่ยมไปเลย! เหมียนเหมียนกับหัวหน้าเซี่ยเก่งมาก!」
「เหมียนเหมียน สู้ ๆ นะ!」
「หวังว่าพวกเขาจะสร้างอาณาเขตได้เร็ว ๆ อีกสองเดือนฉันอยากสมัครเข้าร่วมอาณาเขตของเหมียนเหมียนกับหัวหน้าเซี่ย」
「พวกชาวหัวเซี่ยนี่คิดไปไกลจริง ๆ ถ้าอีกสองเดือนพวกเขายังไม่ผ่านเงื่อนไขสร้างอาณาเขตล่ะ?」
「แกเป็นใคร?」
「คอมเมนต์ของหัวเซี่ยไม่ต้อนรับคนอย่างแก!」
「กลับไปคอมเมนต์ของพวกประเทศประภาคารไป!」
เพราะคำพูดของผู้เล่นจากประเทศประภาคารคนหนึ่ง คอมเมนต์ของหัวเซี่ยจึงเต็มไปด้วยเสียงด่าทอ
เบื้องบนของหัวเซี่ยส่งคนไปเฝ้าดูการถ่ายทอดสดของผู้เล่นชาวหัวเซี่ยทั้งสองหมื่นคน แน่นอนว่าพวกเขาเห็นเซี่ยอวี่และพวกผูกมัดกับที่พักพิงพิเศษแล้ว
「เยี่ยมมาก จนถึงตอนนี้ชาวหัวเซี่ยของเราผูกมัดกับที่พักพิงพิเศษได้แล้ว 21 แห่ง」
「เฝ้าดูการถ่ายทอดสดของพวกเขาต่อไป ถ้ามีปัญหาอะไรให้รายงานฉันทันที」
「น่าเสียดายที่เราติดต่อผู้เล่นเหล่านั้นไม่ได้」
เซี่ยอวี่กับซังเหมียนไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินเลย ทั้งคู่กำลังจะเข้าไปสำรวจที่พักพิงต้นอวี๋เฟยอวิ๋นที่เพิ่งผูกมัดได้
ประตูไม้มีขนาดเล็ก สูงเพียงประมาณ 1.6 เมตร ซังเหมียนเปิดประตูแล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนเข้าไปในที่พักพิง เซี่ยอวี่ตามเข้าไปติด ๆ
ภายในที่พักพิงกว้างกว่าที่เห็นจากด้านนอกมาก เป็นพื้นที่ทรงกระบอกที่มีฐานเป็นวงกลมรัศมีประมาณ 3 เมตร และสูงราว 2 เมตร
ข้างในว่างเปล่า บนผนังตรงข้ามประตูไม้มีหน้าต่างไม้บานเล็กอยู่บานหนึ่ง
ซังเหมียนเปิดหน้าต่างระบบ แล้วพบว่ามีหมวดที่พักพิงเพิ่มขึ้นมา
เธอกดเข้าไปในหมวดที่พักพิง พบข้อความว่า:
ที่พักพิง: ต้นอวี๋เฟยอวิ๋น (พิเศษ)
ผู้ผูกมัด: ซังเหมียน, เซี่ยอวี่
ระดับ: เลเวล 0
เงื่อนไขอัปเกรด: แผ่นไม้ (15/50), ตะปู (0/10)
พวกเขามีแผ่นไม้แล้ว 15 แผ่น แต่ไม่มีตะปูเลยสักตัว ดูท่าจะต้องรีบหาหีบสมบัติเพิ่ม
ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ สัตว์ประหลาดจะไม่โจมตีที่พักพิงของผู้เล่นในตอนกลางคืน ตอนนี้พวกเขาจึงค่อนข้างปลอดภัย แต่เมื่อช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง สัตว์ประหลาดก็จะโจมตีที่พักพิงของผู้เล่นได้ พวกเขาจึงต้องรีบอัปเกรดที่พักพิง
หลังจากสำรวจที่พักพิงอยู่พักหนึ่ง ทั้งคู่ก็ออกมา
ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ ผู้เล่นกับสัตว์ประหลาดไม่สามารถทำลายที่พักพิงของคนอื่นได้ อีกทั้งตอนนี้พวกเขายังไม่เจอผู้เล่นคนอื่น จึงออกไปหาหีบสมบัติได้อย่างสบายใจ
ทั้งคู่ค้นหาในป่าตลอดช่วงบ่าย และเจอหีบสมบัติไม้สามใบกับหีบสมบัติสีขาวหนึ่งใบ
พืชหลายชนิดในป่าไม่มีอยู่บนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน พวกเขาจึงไม่รู้ว่าพืชชนิดไหนกินได้ แม้ผลไม้ป่าบางชนิดจะดูน่าอร่อย แต่ก็ไม่กล้าเด็ดมากิน
ดังนั้นนอกจากหีบสมบัติแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้อะไรอย่างอื่น
เซี่ยอวี่ดูหน้าต่างระบบแล้วเห็นว่าตอนนี้เลยห้าโมงมาแล้ว จึงหันไปหาซังเหมียน 「กลับที่พักพิงกันก่อนเถอะ ไม่รู้ว่าที่นี่จะมืดเมื่อไหร่」
「ได้」ซังเหมียนพยักหน้า ป่าตอนกลางคืนอันตรายมาก พวกเขาเสี่ยงไม่ได้
ระหว่างทางกลับ ทั้งคู่เบี่ยงจากเส้นทางเดิมไปเล็กน้อย และเก็บหีบสมบัติไม้ได้อีกใบ
เมื่อมาถึงหน้าที่พักพิง ก็เป็นเวลาห้าโมงสี่สิบห้าแล้ว
ซังเหมียนหยิบหีบสมบัติสีขาวที่เก็บได้ตอนบ่ายออกมาวางบนพื้น หีบสมบัติสีขาวอาจมีสัตว์ประหลาดทั่วไปโผล่ออกมา เธอจึงตั้งใจจะเปิดมันนอกที่พักพิง
เมื่อเห็นเธอหยิบหีบสมบัติสีขาวออกมา เซี่ยอวี่ก็ให้เธอถอยไปอยู่ด้านหลัง ก่อนจะหยิบมีดสั้นระดับคุณภาพสีขาวออกมา
เขายืนอยู่หน้าหีบ สายตาจับจ้องมันเขม็ง แล้วเปิดหีบออกทันที
ในหีบสมบัติสีขาวไม่มีสัตว์ประหลาด ทั้งคู่จึงหยิบของข้างในออกมาได้อย่างราบรื่น
【ยินดีด้วย คุณได้รับไฟแช็ก x1, น้ำดื่มได้ 500 มล. x2, ตะปู x5, ผ้าห่มขนาด 2 ม. x 2 ม. x1】
「เยี่ยมเลย! มีไฟแช็กด้วย!」ซังเหมียนหยิบไฟแช็กขึ้นมาถืออย่างอดใจรอไม่ไหว
พอมีไฟแช็ก พวกเขาก็ก่อไฟได้ จากนั้นก็ทำอาหารสุกกินได้
【แจ้งเตือนจากระบบ: ในช่วงเวลาปกติ ฟ้าสางเวลา 6 โมงเช้า และมืดเวลา 6 โมงเย็น ขณะนี้เหลือเวลาอีก 10 นาทีก่อนฟ้ามืด ขอให้ผู้เล่นทุกคนรีบกลับที่พักพิง】
「หีบที่เหลือน่าจะไม่มีอันตราย เข้าไปเปิดในที่พักพิงกันเถอะ」เซี่ยอวี่เสนอ
「ได้」ซังเหมียนพยักหน้า แล้วเข้าไปในที่พักพิงพร้อมกับเซี่ยอวี่
เธอหยิบหีบสมบัติไม้อีกหกใบที่ยังไม่ได้เปิดออกมาทั้งหมด แล้วเปิดทีละใบ ได้ของมาไม่น้อย
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสสุ่ม x2, แผ่นไม้ x5, กระดาษทิชชู x1】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับขนมปังฝรั่งเศสชิ้นเล็ก 50 กรัม x5, น้ำดื่มได้ 500 มล. x2, ผักอวิ๋น x2】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับคุกกี้สอดไส้บลูเบอร์รี x2, โคล่า 500 มล. x2】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับขนมปังชิ้นเล็กไส้มะพร้าว x3, น้ำดื่มได้ 500 มล. x2, แผ่นไม้ x5】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสสุ่ม x2, ผ้าขนหนู x2, แผ่นไม้ x5】
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับเกลือบริโภค 200 กรัม x1, แผ่นไม้ x10】
ไม่เลวเลย ของเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการในตอนนี้
ซังเหมียนพอใจกับของที่เปิดได้มาก
พวกเขาใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัว ส่วนเกลือใช้ปรุงอาหารพอดี อีกทั้งยังมีเนื้อหนูสองส่วนกับผักอวิ๋นอีกสองต้น
ซังเหมียนมองดู ผักอวิ๋นสองต้นนั้นหน้าตาคล้ายผักกวางตุ้งต้นเล็ก ๆ บนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ไม่รู้ว่ารสชาติจะเหมือนกันไหม
ทันใดนั้น ด้านนอกก็มืดลง ที่พักพิงพลันมืดตามไปด้วย
พวกเขาไม่มีอุปกรณ์ให้แสงสว่าง แต่หน้าต่างระบบเปล่งแสงได้
ซังเหมียนหยิบขนมปังฝรั่งเศสชิ้นเล็ก 4 ชิ้นกับน้ำหนึ่งขวดจากช่องเก็บของระบบ แล้วยื่นให้เซี่ยอวี่
จากนั้นเธอก็หยิบขนมปังไส้สตรอว์เบอร์รีออกมากินไปพลาง ดูช่องแชตไปพลาง
ปลาแห้งตัวน้อย: 「หิวจัง มีใครใจดีแบ่งอาหารให้ฉันบ้างไหม?」
ฉันนี่แหละราชาโชคดี: 「เธอกับเพื่อนร่วมทีมสองคน ไม่เจอหีบสมบัติเลยทั้งวันหรือไง?」
ง่วงจัง: 「จะมีเรื่องดี ๆ แบบนั้นได้ยังไง แค่พูดปากเปล่าก็หวังให้คนอื่นยกอาหารให้ฟรีหรือ?」
ปลาแห้งตัวน้อย: 「ตอนบ่ายเพื่อนร่วมทีมฉันถูกหนูเทากัดตอนเปิดหีบสมบัติ โดนพิษหนูเข้าไปแต่ไม่มียาถอนพิษ ค่าพลังชีวิตลดเหลือศูนย์ ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว」
ภายในกระท่อมมุงจาก หวังอวี่ หรือก็คือปลาแห้งตัวน้อย กำลังนั่งอยู่บนพื้น สายตาจับจ้องหน้าต่างระบบเขม็ง
ที่จริง ตอนบ่ายเพื่อนร่วมทีมของเขาเห็นว่ามีคนประกาศแลกยาถอนพิษหนูในเขตแลกเปลี่ยน จึงอยากนำเสบียงที่มีอยู่น้อยนิดไปแลก
แต่หวังอวี่อยากเก็บเสบียงเหล่านั้นไว้ พอเห็นเพื่อนร่วมทีมอ่อนแรงเพราะโดนพิษหนู เขาก็ฉวยก้อนหินจากพื้นฟาดจนอีกฝ่ายสลบไปทันที