ฉากตรงหน้าช่างน่าตื่นเต้นจริง ๆ แต่เพราะคำพูดก่อนหน้านี้ของหลานเมิ่งอิงกับไป๋หรูเสวี่ย แถมพวกนักเลงพวกนั้นยังมีท่าทีไม่ยอมแพ้ ไป๋จื้อกัง หยางเฟย และเสี่ยวอาผิงจึงทั้งตื่นเต้น แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงแสดงออกมา
ด้วยความสามารถของตัวเอง พวกเขายังอดรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้ เพราะต่างก็รู้ดีว่าพวกนักเลงเหล่านี้คงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
ไป๋หรูเสวี่ยยิ่งทำหน้าเหวอ เธอไม่คิดว่าเฉินเฮ่าอวี่จะเก่งขนาดนี้ แถมยังโหดขนาดนี้ด้วย เขาไม่เหมือนกับคนที่เฉินเฮ่าเทียนเคยเล่าให้ฟังเลยแม้แต่น้อย
ส่วนหลานเมิ่งอิงดูร้อนใจอยู่บ้าง เธออยากห้ามเฉินเฮ่าอวี่ไม่ให้ลงมือต่อ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร จึงอยากส่งสัญญาณให้ไป๋หรูเสวี่ยช่วยห้าม ทว่าดูจากท่าทีของไป๋หรูเสวี่ยแล้ว เกรงว่าจะช่วยอะไรไม่ได้ แถมอาจแย่กว่าเธอเสียอีก
ตอนนั้นเอง เฉินเฮ่าอวี่ขยับเท้าออกจากไหล่ของถังกัวเปียว แล้วนั่งยอง ๆ ลงถามว่า “พี่ชายฉันเป็นฝีมือแกใช่ไหม”
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเมื่อครู่ยังทำให้ถังกัวเปียวเหงื่อท่วมตัว พอได้ยินคำถามของเฉินเฮ่าอวี่ เขาก็ตกใจจนพูดติดอ่าง “มะ...ไม่ใช่ พี่...พี่ชายคุณตาย...เอ่อ จากไป การจากไปของพี่ชายคุณเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ”
เฉินเฮ่าอวี่ถามต่อว่า “เมื่อกี้แกไม่ได้ขู่ฉันเหรอว่าให้ระวังจะเกิดอุบัติเหตุ นั่นไม่ได้แปลว่าอุบัติเหตุที่เกิดกับพี่ชายฉันเป็นฝีมือแกหรอกหรือ”
ถังกัวเปียวรีบแก้ตัวไม่หยุด “มะ...ไม่ใช่ฝีมือฉันจริง ๆ เมื่อกี้ฉันแค่ขู่...ขู่พี่สะใภ้คุณเท่านั้น ถ้าฉันเป็นคนวางแผนจริง ฉันจะพูดออกมาทำไมล่ะ”