หยางอวี่ชำเลืองมองกลับมา ก่อนสั่งการผ่านไมโครโฟน “รันเวย์เคลียร์แล้ว รถดับเพลิง รถพยาบาล และรถกู้ภัยประจำตำแหน่งพร้อมรับมืออยู่ที่ปลายรันเวย์ทั้งสองด้าน เราจะวางเส้นทางลงจอดที่เหมาะสมที่สุดให้ คุณลองปล่อยล้อลงด้วยแรงโน้มถ่วงตามขั้นตอน”
“รับทราบ”
ปลายนิ้วของหานมู่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนแผงหน้าปัด ตรวจสอบทีละระบบว่าแหล่งจ่ายไฟไฮดรอลิกสีน้ำเงินที่เหลืออยู่ยังพอให้ควบคุมเครื่องบินขั้นพื้นฐานได้
ปีกบังคับทิศทางยังขยับได้ แต่ตอบสนองช้ากว่าปกติไปหนึ่งจังหวะ
แพนหางระดับก็เช่นกัน ต้องขยับให้มากขึ้นและคาดการณ์ล่วงหน้าให้เร็วขึ้น เพื่อชดเชยความล่าช้า
เธอปรับจังหวะการควบคุมของตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนกดปุ่มประกาศภายในห้องโดยสาร
สวิตช์ส่งเสียงคลิกเบา ๆ ไฟแสดงสถานะสีเขียวบนไมโครโฟนสว่างขึ้น
เสียงของเธอดังกระจายไปทั่วห้องเครื่องผ่านระบบประกาศในห้องโดยสาร
“ผู้โดยสารทุกท่าน ฉันคือหานมู่ หัวหน้าสำนักงานตำรวจนครหนานชาง ตอนนี้ฉันจะเข้าควบคุมเครื่องบินเป็นการชั่วคราว เครื่องบินกำลังประสบปัญหาขัดข้องทางกลไกของระบบไฮดรอลิก เรากำลังดำเนินการตามขั้นตอนลงจอดฉุกเฉิน ขอให้ทุกท่านคาดเข็มขัดนิรภัยทันที เก็บโต๊ะพับและตั้งสติให้ดี พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจะช่วยแนะนำท่าป้องกันแรงกระแทก ฉันมีประสบการณ์รับมือกับเหตุฉุกเฉินระหว่างบินอย่างเพียงพอ ขอให้ทุกท่านเชื่อใจฉัน”
ห้องโดยสารเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงโกลาหลเบา ๆ ดังขึ้น
พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน ซูเสี่ยวเสี่ยว ยืนอยู่กลางทางเดิน แม้เสียงของเธอยังคงแหบพร่า แต่ก็หนักแน่น เธอกำชับผู้โดยสารว่า “ขอให้ทุกท่านตั้งสติและคาดเข็มขัดนิรภัย ก้มศีรษะ ใช้มือทั้งสองข้างปกป้องท้ายทอย แล้วเก็บโต๊ะพับให้เรียบร้อย”