คนร้ายคนที่ห้าพูดอะไรบางอย่างออกมา หานมู่ฟังไม่ชัด เสียงนั้นถูกเสียงเครื่องยนต์หึ่ง ๆ กับเสียงสะอื้นอย่างกลั้นเก็บในห้องโดยสารกลบไปเกือบหมด
แต่เขาจะพูดอะไรก็ไม่สำคัญ อย่างไรเสียจุดจบก็มีแต่ความตาย
คนร้ายคนที่สี่ถูกผลักให้พุ่งไปข้างหน้าหลายก้าว ยกกระบองสั้นในมือขึ้นหมายจะป้องกันตัว หานมู่เหยียบที่วางแขนของเบาะแล้วทะยานตัวขึ้นกลางอากาศ เตะเข้าที่ด้านข้างอกของเขาเต็มแรง ร่างของเขากระเด็นไปกระแทกม่านกั้นด้านหลังทันที
ม่านกั้นถูกดึงจนขาดไปข้างหนึ่ง ร่วงลงมาคลุมร่างเขา ก่อนที่เขาจะทันดึงมันออก หานมู่ก็ชกใส่ใบหน้าของเขาผ่านผืนผ้านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงกระดูกแตกดังต่อเนื่องลอดผ่านผ้าออกมา ร่างของเขาล้มตะแคง ม่านกั้นพันรอบตัวขณะกระแทกพื้น
ทันทีที่เห็นคนร้ายคนที่สี่ล้มลง คนร้ายคนที่ห้าก็ชะงักฝีเท้า
เขายืนอยู่ข้างที่นั่งแถวแรกของชั้นประหยัด ม่านกั้นตรงหน้าถูกดึงออกไปแล้วครึ่งหนึ่ง ทำให้มองเห็นได้กว้างขวาง ภาพในทางเดินชั้นธุรกิจเบื้องหน้าปรากฏชัดเต็มตา พื้นเกลื่อนไปด้วยศพของพรรคพวก เลือดกระเซ็นไปทั่ว
ใบหน้าของเขาซีดเผือดในพริบตา มือที่กำกระบองสั้นเริ่มสั่น
เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว เอวด้านหลังชนที่วางแขนของเบาะ เกิดเสียงทุ้มสั้น ๆ ดังขึ้น
หานมู่แหวกม่านกั้นที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง แล้วเดินจากชั้นธุรกิจเข้าสู่ทางเดินของชั้นประหยัด
ผู้โดยสารในชั้นประหยัดมีมากกว่าชั้นธุรกิจหลายเท่า คนราวร้อยคนเบียดเสียดกันอยู่ระหว่างที่นั่งแคบ ๆ ตอนนี้ทุกคนหดตัวอยู่บนเบาะ กอดศีรษะไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่สะอื้นไห้อย่างกลั้นเก็บ