หลี่ฉุนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เข้าไปแล้วต้องเชื่อฟังนะ อยู่กับเพื่อนดี ๆ อย่าวิ่งซน ฟังที่คุณครูบอก เข้าใจไหม"
หานมู่ไม่ตอบอะไรเขา เดินตามคน ๆ นั้นออกไป
ในทางเดินเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
ฟางจี้เห็นหลี่ฉุนยังไม่มีทีท่าว่าจะไป จึงเอ่ยขึ้น "คุณหลี่วางใจได้ เด็กอยู่ที่นี่ เราจะอบรมสั่งสอนเธออย่างดี ครั้งหน้าถ้าจะมาเยี่ยม แนะนำว่ามาสักหนึ่งเดือนให้หลัง ช่วงแรกเป็นช่วงปรับตัว ต้องให้เธอทำใจให้สงบก่อนถึงจะกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมที่นี่ ถ้าผู้ปกครองโผล่หน้ามาบ่อย ๆ จะส่งผลเสียมากกว่า"
หลี่ฉุนพยักหน้า ลุกขึ้นยืน "ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนด้วยนะ ท่านคณบดีฟาง"
เขาหันหลังเดินออกจากสำนักงาน ลงบันไดไปตามทางเดิน แล้วเดินออกประตูเหล็ก
เขาเปิดประตูรถ เข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ ก่อนจะหันไปมองด้านในอีกครั้ง แล้วจึงสตาร์ทรถ
รถแล่นออกไปช้า ๆ ตามถนนเส้นทางขามา
ในกระจกหลัง รั้วสีขาวเทานั่นค่อย ๆ เล็กลงเรื่อย ๆ จนสุดท้ายหายวับไปตรงมุมโค้งของปากซอย
หานมู่ถูกพามาที่ชั้นหนึ่งของตึกหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่ง
ภายในห้องดูสะอาดทีเดียว ติดผนังมีตู้เรียงเป็นแถว ตรงกลางมีโต๊ะตัวหนึ่ง ข้างหลังโต๊ะนั่งผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอยู่ ชื่อจางฉิน
"เอาของออกมาให้หมด"
หานมู่ชะงักไป แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจว่าเธอพูดอะไร ยืนนิ่งอยู่กับที่
จางฉินขมวดคิ้ว ตวาดออกไป "พูดด้วยอยู่ หูหนวกหรือไง"
หานมู่ถึงได้สติ วางกระเป๋าเดินทางลงกับพื้น แล้วรูดซิปเปิด