หลังจากจัดการข้อมูลตัวตนปลอมของทั้งสองคนเสร็จ
เช้าวันรุ่งขึ้น หานมู่ก็เปลี่ยนการแต่งตัว
สวมเสื้อขนเป็ดสีเหลืองอ่อน ยีนส์ แต่งหน้า และทาแป้งสีเข้มใต้ตา
ดูทั้งคนเหมือนไม่ได้หลับมาหลายวัน
เข้ากับภาพเด็กสาวที่คลั่งรักขั้นวิกฤต คิดถึงแต่แฟนทั้งวัน อารมณ์สุดโต่งสุด ๆ
เธอถือกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ แล้วขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง
ส่วนหลี่ฉุนสวมแจ็กเกตสีเทาเข้ม หวีผมเรียบร้อย ดูทั้งตัวเหมือนคุณพ่อจ๋าจัดเต็ม
"ผู้อำนวยการหาน อีกแป๊บผมต้องพูดยังไงครับ"
"เรียกชื่อปลอมฉันก็พอ"
"…เสี่ยวหลี่"
"..."
"ช่วยอินบทบาทหน่อย ลูกสาวที่คุณอุตส่าห์ฟูมฟักจนโต ดันไปคบเด็กแสบทางเน็ต เจ้าชู้ไก่แจ้ หลงใหลได้ปลื้มแต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แถมจะตัดขาดจากคุณอีก คุณต้องทำหน้าแบบผิดหวังสุดขีดนะ"
หลี่ฉุนสูดหายใจลึกอีกครั้ง "ครับ!"
"…"
รถแล่นไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ออกจากเขตเมือง ตึกแถวสองข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นบ้านชั้นเดียว แล่นต่อไปอีกพักหนึ่ง กำแพงสีเทาขาวก็ปรากฏที่ปลายถนน
บนกำแพงมีลวดหนามล้อม ประตูเหล็กปิดสนิท
หน้าประตูมีป้ายแขวน: หมิงเต๋อเสวียย่วน
ส่วนหานมู่ที่นั่งเบาะหลัง ก้มหน้าตลอด
เธอห่อไหล่ มือสองข้างถูกันไปมาบนเข่า
พอลับรถสนิท หลี่ฉุนลงจากรถก่อน
เขาเดินไปข้างประตูหลัง เปิดประตู ก้มตัวลง พูดเบา ๆ "ลูกแม่จ๋า ถึงแล้ว ลงมาเถอะ"