พวกเขาบอกว่าในโรงเรียนมีกฎระเบียบมากมาย ห้ามแม้แต่เงยหน้า ห้ามพูด และห้ามยุ่งเกี่ยวกับเพศตรงข้ามโดยเด็ดขาด แค่สบตากันก็ยังไม่ได้
ห้ามเดินไปมาโดยพลการ ห้ามพูดคุยกับเพื่อนนักเรียน และยิ่งห้ามพูดว่าอยากกลับบ้าน
ถ้าฝ่าฝืนข้อไหนก็จะถูกทำร้ายร่างกายสารพัด จากนั้นก็ถูกบันทึกโทษ ถ้าถูกบันทึกครบ 3 ครั้ง ก็จะถูกลากไปขังใน "ห้องไตร่ตรอง" หลายวัน
แล้วห้องไตร่ตรองนี่ แท้จริงแล้วก็คือห้องมืดเล็ก ๆ ในห้องใต้ดิน ที่นั่นไม่มีหน้าต่าง ไม่มีไฟ
หลังจากเข้าไปแล้ว พวกเธอจะถูกบังคับให้ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด ยึดของทั้งหมด ในห้องมืดอับไร้แสงตะวันแห่งนี้ ผ่านวันแล้ววันเล่าไปทีละวัน
ที่นั่นมีเจ้าหน้าที่ผลัดเปลี่ยนกันเฝ้าตลอดเวลา ตัดขาดการติดต่อกับโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
แม้ว่าจะมีคนทำร้ายตัวเองอยู่ข้างใน ก็ไม่มีใครสนใจ
ครั้งหนึ่งเธอเคยถูกขังในห้องมืดด้วยข้อหาทำผิดระเบียบ
ระหว่างนั้น แต่ละวันจะมีแค่โจ๊กหนึ่งถ้วยกับน้ำหนึ่งกาเท่านั้นที่ถูกส่งเข้ามา แล้วเธอก็ต้องอยู่ในนั้น ทนทุกข์ในความมืดมิดเป็นเวลา 7 วัน
พูดจบ เธอยื่นมือทั้งสองข้างออกมา แบให้หานมู่ดู บนฝ่ามือและหลังมือเต็มไปด้วยแผลเป็นถี่ยิบ ทั้งยาวทั้งสั้นไม่เท่ากัน
"พวกนี้ฝากรอยจากไม้เรียว กับไม้บรรทัดเหล็กทั้งนั้น" เจียงเซี่ยหนิงยิ้มเหยียด มุมปากกระตุก แล้วพูดต่อ "พวกมันยังบังคับให้เราเขียนจดหมายสารภาพบาป ทุกวันต้องเขียน ต้องเขียนความผิดตัวเองออกมาเป็นข้อ ๆ เขียนว่าทำไมตัวเองไม่เชื่อฟัง ทำไมทำให้พ่อแม่ผิดหวัง ทำไมต้องถูกอบรมสั่งสอน"