หลี่ฉุนวางมือลง หัวเราะเบา ๆ แล้วหันหลังเดินออกไป
พอเดินถึงหน้าประตู เขาก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง “อ้อ ผู้อำนวยการหาน คืนนี้ว่างไหมครับ ผมเลี้ยงเอง ชวนจางเยว่กับพวกเขามาด้วย”
“คืนนี้มีธุระ ไว้วันหลังแล้วกัน”
หลี่ฉุนพยักหน้า เปิดประตูเดินออกไป ประตูปิดลงด้านหลัง สำนักงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หานมู่ก้มมองเอกสารบนโต๊ะที่ยังอ่านไม่จบ พลิกไปอีกหน้าแล้วอ่านต่อ
วันเวลาต่อจากนั้นผ่านไปอย่างราบรื่นและเป็นระเบียบ
คดีต่าง ๆ ยังคงเข้ามาไม่ขาดสายเหมือนเช่นเคย ล้วนเป็นคดีทั่วไป นับตั้งแต่ปิดคดีบริษัทนมเป่ยเป่าเป่า ในเขตเมืองหนานชางก็ไม่มีคดีใหญ่เป็นพิเศษเกิดขึ้นอีก
แต่ที่เห็นได้ชัดคือ นับตั้งแต่หานมู่มาหนานชาง คนจากสถานีตำรวจเขตและหน่วยต่าง ๆ ทำงานคล่องแคล่วขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ไม่มีใครกล้าดองคดี และไม่มีใครกล้าทำงานลวก ๆ หวังปัดให้พ้นตัว
บรรยากาศการทำงานก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก
เพราะทุกคนรู้ดีว่าหัวหน้าสำนักงานคนนี้หลอกยาก แต่ละคนจึงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเคร่งครัด
อากาศร้อนขึ้นทุกวัน ต้นอู่ถงนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากสีเขียวอ่อนเป็นเขียวเข้ม ใบไม้หนาทึบขึ้น
ผู้คนบนถนนเปลี่ยนมาสวมเสื้อแขนสั้นกันแล้ว เครื่องปรับอากาศในสำนักงานก็เปิดใช้งาน
หานมู่ยังคงมาถึงสำนักงานตรงเวลาทุกวัน จัดการเอกสาร เข้าประชุม และออกไปปฏิบัติงานภาคสนามเป็นครั้งคราว ชีวิตดำเนินไปตามกิจวัตร
วันเวลาอันน่าเบื่อและว่างเว้นเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกแทบจะอัดอั้นจนทนไม่ไหว