เหมือนรูปปั้นที่ถูกวางไว้บนเตียง สายตาว่างเปล่าจ้องตรงไปข้างหน้า ไร้ซึ่งแววตาใด ๆ
หานมู่ไม่ได้ทักทายเธอ เพราะตอนนี้บทบาทของเธอคือเด็กสาวที่มีปัญหาทางอารมณ์ขั้นรุนแรง เอนเอียงไปทางซึมเศร้า จะมีกะจิตกะใจไปสนใจคนอื่นได้ยังไง
เธอคุ้ยหาเสื้อสเวตเตอร์ถักสีเทาตัวนั้นในกระเป๋าเดินทางออกมา แล้วสวมทับ
จนกระทั่งห้าโมงครึ่ง หอพักก็มีเสียงกริ่งดังขึ้น
เด็กสาวที่นอนเตียงข้าง ๆ เหมือนถูกกดปุ่มอะไรบางอย่าง
ร่างทั้งร่างกระตุกเกร็งขึ้นมาในพริบตา ลุกขึ้นยืน หมุนตัวเดินไปที่ประตูอย่างเป็นกลไกรวดเร็ว
หานมู่ก็งงเป็นไก่ตาแตกเลย
เธอเห็นเด็กสาวคนนั้นเดินไปถึงประตูแล้ว เลยลุกขึ้น เดินตามออกไปด้วย
ตอนนี้ในทางเดินมีคนยืนอยู่ไม่น้อย พวกเธอใส่ชุดนักเรียนสีเข้ม เรียงแถวเป็นหน้ากระดาน สีหน้าของแต่ละคนประหลาดพิกล ไร้ซึ่งชีวิตชีวา
หานมู่นิ่งไปสองสามวิ ก่อนจะรีบไปยืนต่อท้ายแถวอย่างรู้งาน
เสียงนกหวีดดังขึ้นหนึ่งครั้ง
ทุกคนเหมือนหุ่นยนต์ เคลื่อนตัวไปยังโถงชั้นล่างอย่างเป็นระเบียบ
โรงอาหารใหญ่มาก มีโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าวางอยู่หลายสิบตัว
หานมู่ถือถาดอาหารมานั่งที่โต๊ะริมตำแหน่งหนึ่ง
อาหารเรียบง่ายสุด ๆ มีแค่ข้าวเปล่าหนึ่งถ้วยกับผักต้มจืด ๆ ไม่กี่ชิ้น
ตอนนั้นโรงอาหารเงียบจนน่าขนลุก
คนหลายสิบคนนั่งถือถาดอาหารประจำที่ของตัวเอง อกตั้งหลังตรง มือทั้งสองวางบนเข่า มองตรงไปข้างหน้า ไม่มีใครแตะตะเกียบเลยสักคน