"เพียะ"
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนในห้องเรียนหลายสิบคนแทบกลั้นหายใจ
เด็กสาวกัดฟันแน่น น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ
"เพียะ"
เสียงลงที่จุดเดิมถึงสามครั้ง กลางฝ่ามือของเด็กสาวปรากฎรอยแดงลึก ขอบเริ่มเป็นสีม่วงคล้ำ
"เพียะ"
ดังขึ้นอีกครั้ง เหงื่อบนหน้าผากผสมกับน้ำตาไหลอาบไม่หยุด มือทั้งข้างเริ่มชาหมดความรู้สึก
จนกระทั่งเฆี่ยนเสร็จ เด็กสาวถึงได้ดึงมือที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้กลับคืน
อู๋เจ๋อเซียวเอาไม้บรรทัดเหล็กวางกลับบนแท่นบรรยาย "นั่งลง" เด็กสาวทรุดตัวลงบนเก้าอี้ หลังตั้งตรง น้ำตายังคงไหลไม่หยุด
ในชั่วโมงกว่านั้น เกือบทุกคนถูกเรียกให้ยืนขึ้นมาตอบคำถาม
ขอแค่มีนักเรียนทำผิดแม้เพียงนิดเดียว เรื่องเล็กน้อยไม่น่าพูดถึง เช่นพูดติดอ่างนิดหน่อย
ก็จะถูกลงโทษ
ยิ่งกว่านั้น ต่อให้ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย ก็อาจถูกลงโทษได้เช่นกัน
แต่ตลอดกระบวนการทั้งหมดนี้ ไม่มีใครสักคนยืนขึ้นมาโต้แย้ง ทุกคนเมื่อทำผิดพลาด สิ่งแรกที่ทำคือกล่าวขอโทษ
เช้าตรู่วันถัดมา
ทุกคนกำลังวิ่งอยู่ในสนามกีฬา มีรถตู้สีขาวคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูวิทยาลัย
ประตูรถถูกเลื่อนเปิดออก มีเด็กสาวคนหนึ่งถูกกระชากลากลงมา
หล่อนสวมเสื้อกันหนาวขนเป็ดสีดำ ตอนถูกดึงลงมาดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิต "ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉันนะ!" เสียงของหล่อนดังมาก แหลมปรี๊ด ก้องไปทั่วสนามกีฬา