“ของเล่น?”
ได้ยินคำพูดนี้ หลินเยี่ยไป๋ก็อดรู้สึกขำไม่ออกไม่ได้
การแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทก็เป็นแบบนี้จริง ๆ นั่นแหละ
เบเลว่ากลายเป็นสินค้าสำหรับการต่อรองไปเลยอย่างนั้นหรือ?
ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย หลินเยี่ยไป๋ก็ไม่คิดจะสนใจอีก
แน่นอน
สำหรับคำพูดสุดท้ายของซีหลินย่าตี้ หลินเยี่ยไป๋ไม่ได้ใส่ใจ
ถึงแม้ว่าเบเลว่าจะสวยจนน่าหลงใหลแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้ขาดผู้หญิง
หุนเท่าเท่านั้นที่ทำให้เขาปวดหัวอยู่แล้ว จะเอาเพิ่มอีกคนหนึ่ง? หลินเยี่ยไป๋รับไม่ไหวจริง ๆ
เขาส่ายหน้า เงยหน้ามองซีหลินย่าตี้ที่อยู่ตรงข้าม มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ฮะฮะ ท่านพี่ ผมไม่สนใจเจ้าหญิงเบเลว่าหรอก ขอแค่เจ้าชายพอดี้ให้ผลประโยชน์ถึงมือ ต่อให้เป็นตำแหน่งกษัตริย์ก็ไม่ว่า ต่อให้เป็นเทพเจ้าก็สามารถบดขยี้ได้!”
“……”
มุมปากของซีหลินย่าตี้กระตุกเล็กน้อย
เจ้าคนตรงหน้านี่ ช่างเป็นคนที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัวจริง ๆ
แต่ทว่า เธอก็ไม่อยากใส่ใจ
ขอแค่สามารถดึงอีกฝ่ายเข้ามาอยู่ฝ่ายเราได้ ไม่ให้เขาไปเข้าข้างเบเลว่าก็พอแล้ว
นางจึงมองไปที่หลินเยี่ยไป๋ “ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็หวังว่าเจ้าจะจำคำสัญญาในวันนี้ได้ และไม่ช่วยเหลือเบเลว่าอีก”
แต่ทว่า
เมื่อเผชิญหน้าซีหลินย่าตี้ หลินเยี่ยไป๋กลับยิ้มพลางส่ายหน้า “ท่านพี่ซีหลินย่าตี้ ท่านคงเข้าใจผิดแล้ว เมื่อครู่ผมแค่พูดว่าจะช่วยเจ้าชายพอดี้ แต่ไม่เคยพูดว่าผมจะไม่ช่วยเบเลว่าแม้แต่คำเดียว”
คำพูดนี้หลุดออกไป สถานที่ตรงนั้นเงียบลงทันที
สีหน้าของซีหลินย่าตี้มืดลงทันที
อากาศราวกับเย็นลงไปหลายองศา
“นักผจญภัย”
น้ำเสียงของนางแหบพร่า เปี่ยมไปด้วยความเย็นยะเยือก “เจ้าบังอาจลองดีกับข้ารึ?”
เมื่อพูดจบ
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาจากตัวของซีหลินย่าตี้ ทำเอาดวงตาของหลินเยี่ยไป๋อดหรี่ลงเล็กน้อยไม่ได้