ออกจากดันเจี้ยนมา
เมื่อหลินเยี่ยไป๋ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ที่จุดเกิดของเต่าหนักเกราะระดับ 25 แล้ว
สูดอากาศบริสุทธิ์รอบตัวเข้าไปเต็มปอด อารมณ์ของหลินเยี่ยไป๋ก็ดีขึ้นมากทีเดียว
ยังไงซะ บรรยากาศอันร้อนระอุและอึดอัดของโลกเพลิงนั้น มันทำให้หายใจแทบไม่ออกจริง ๆ
“ท่านสามี นี่คือโลกของท่านอย่างนั้นหรือ?”
หุนเท่าเท่าที่อยู่ข้าง ๆ มองไปรอบ ๆ ด้วยความแปลกใจตาแป๋ว ดูเหมือนเด็กสาวที่ไม่เคยเห็นโลกมาก่อน
ท่านสามี...
หลินเยี่ยไป๋มุมปากกระตุกเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะเอามือกุมขมับ
เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วถอนหายใจพูดว่า “คุณหนูเท่าเท่า หรือคุณจะเรียกฉันว่า เยี่ยเทียนตี้ ดีกว่า?”
คำเรียกนี้มันช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน
ที่สำคัญที่สุด คือกลัวคนจะเข้าใจผิด
ขอสาบานต่อฟ้า ระหว่างเราสองคนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ นะ
สิ่งเดียวที่พอจะนับว่าเป็นความสัมพันธ์ได้ ก็คือฉันยิงเธอจนระเบิดน่ะ
ตามตัวอักษรเท่านั้น แค่นั้นจริง ๆ!
“ก็ได้ งั้นฉันเรียกเธอว่า พี่เยี่ย ละกัน”
หุนเท่าเท่าเอียงคอคิดเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้า
“อีกเรื่อง เธอเปลี่ยนชุดได้ไหม?”
หลินเยี่ยไป๋เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ ก็หันไปมองหุนเท่าเท่าที่อยู่ตรงข้าม “ถ้ามีวิธีปิดบังตัวตนแบบนั้นจะดีที่สุด”
แค่ตัวเองที่ติดธงแดงก็โดดเด่นพออยู่แล้ว ถ้าไปพ่วงกับหุนเท่าเท่าที่สะดุดตาไม่แพ้กันอีกคน จะไม่ให้ถูกจับได้ยังไงก็เป็นไปไม่ได้!
“เธอหมายถึง... แบบนี้หรือ?”
ทว่าพอหลินเยี่ยไป๋พูดจบ เสียงอันไพเราะก็ดังขึ้นข้างหูของเขา
จากนั้น เขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่า หุนเท่าเท่าที่อยู่ตรงหน้า กลายเป็นเด็กสาวที่แต่งตัวดูเรียบง่ายลงอย่างเห็นได้ชัด