เช้าวันรุ่งขึ้น
หลินเยี่ยไป๋ตื่นนอนตั้งแต่ก่อนเจ็ดโมง นี่เป็นนิสัยที่เขาติดมาตั้งแต่ภัยพิบัติมาเยือน
แต่เขาไม่ได้เข้าสู่เกมทันที
ไม่ใช่ว่าไม่อยากเข้า
สาเหตุหลักก็คือ ในเกมใต้หล้าเทวา เวลารีเซ็ตออนไลน์ในแต่ละวันคือแปดโมงเช้า
ต่อให้อยากเข้า ก็เข้าไม่ได้
แล้วทำไมเวลาออนไลน์ของแท่นเกมถึงมีแค่วันละยี่สิบชั่วโมงล่ะ?
เหตุผลก็ง่ายมาก เพราะเทคโนโลยีของดาวสีน้ำเงินตอนนี้มีแค่ระดับนี้
ถ้าเขาจำไม่ผิด ต่อให้ถึงตอนภัยพิบัติมาเยือน เทคโนโลยีนี้ก็ยังไม่ถูกคิดค้นขึ้นมาได้
เมื่อหลินเยี่ยไป๋เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น ซูชิงเกอก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว และเก็บกระเป๋าเดินทางไว้บ้างแล้ว
สำหรับเรื่องนี้ หลินเยี่ยไป๋ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรมากนัก
เพราะทุกวันอาทิตย์ สาวน้อยคนนี้จะกลับบ้านหนึ่งครั้ง
ยังไงซะ ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะเหมือนกับเขา ที่ถูกเก็บมาจากกองขยะ
หลังจากกินข้าวเช้าแบบง่ายๆ ด้วยกันทั้งคู่ ซูชิงเกอก็กลับบ้านไป
เดิมทีซูชิงเกอชวนหลินเยี่ยไป๋กลับไปกินข้าวที่บ้านด้วย แต่เขาปฏิเสธ
ในฐานะผู้กลับชาติมาเกิด เขารู้ดีว่าเวลามันสำคัญแค่ไหน
อีกอย่าง ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง
เขานัดกับพนักงานติดตั้งแท่นเกมไว้ตอนเที่ยงวันว่าจะให้ส่งของมาที่บ้าน ดังนั้นจะออกไปไหนไม่ได้
ส่งซูชิงเกอกลับบ้านแล้ว หลินเยี่ยไป๋พักผ่อนอยู่สักพัก เวลาก็มาถึงแปดโมง
ไม่ลังเล หลินเยี่ยไป๋สวมหมวกเกมแล้วเข้าสู่เกมทันที
...
เข้าสู่เกมอีกครั้ง
หลินเยี่ยไป๋ตรงดิ่งไปที่ห้องโถงประกาศรับจ้างของหมู่บ้านมือใหม่
จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่นั้นง่ายมาก นั่นคือการประกาศรับจ้างให้หาแร่เหล็กบริสุทธิ์