หนี!
รีบหนี!
นี่คือความคิดเดียวของช่างหลี่หลังจากได้ยินเสียงนั้น
เพราะเขารู้ดีว่า เจ้าของเสียงผู้นี้ช่างน่ากลัวเพียงใดสำหรับเขา
ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้คือ วิ่ง!
เมื่อตัดสินใจได้ ช่างหลี่ก็สีหน้าหม่นหมองลงทันที
ไม่สนใจสิ่งอื่นใดแล้ว รีบเร่งฝีเท้า วิ่งสุดชีวิตไปข้างหน้า
เห็นได้ชัดว่า
การกระทำแบบนี้ของเขา ไม่ต่างอะไรกับการเอาหน้าไปชนมีด
ถ้ายังมีชุดระดับทองอยู่ หลินเยี่ยไป๋อาจจะทำอะไรเขาไม่ได้
แต่ตอนนี้ชุดทองหายไปแล้ว ความเร็วของเขาเทียบกับหลินเยี่ยไป๋ไม่ได้เลย
ดังนั้น แค่ไม่กี่ลมหายใจ เสียงแหลมเสียดหูก็ดังขึ้นข้างหูของเขา
ในเวลาเดียวกัน กลิ่นอายความตายอันหนาแน่นก็ปกคลุมเขาอย่างสมบูรณ์
วินาทีถัดมา ตัวเลขความเสียหายอันน่าสะพรึงก็ผุดขึ้นเหนือหัวของเขา
“-20524!”
“-15240!” (ดาเมจจริง)
...
“ให้ตายสิ!”
สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามร้ายแรง ช่างหลี่สีหน้าแย่ถึงขีดสุด
เขาหันไปมองหลินเยี่ยไป๋ที่อยู่ไม่ไกล แล้วตะคอกด้วยความโมโห: “นักผจญภัย ทุกอย่างเหลือไว้บ้างเถอะ เจอกันวันหน้า ต้องบีบกันถึงขนาดนี้เลยหรือ?”
เห็นได้ชัดว่า เขายังพยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย
แต่น่าเสียดาย ในสายตาของหลินเยี่ยไป๋มีเพียงความเย็นชาและสังหาร
“ซู่ซู่ซู่!”
เมื่อเสียงตัดอากาศดังขึ้นอีกครั้ง ลูกธนูหลายดอกก็พุ่งออกจากคันศร ตรงไปยังช่างหลี่