ห้องประชุมใหญ่
เมื่อพระราชาซาดาร์พูดจบ เหล่าขุนนางถึงแม้จะสงสัยว่าทำไมซาดาร์ถึงเลือกที่จะคุยกับหลินเยี่ยไป๋เพียงลำพัง แต่ก็รีบถอยออกไปอย่างเงียบเชียบราวกับกระแสน้ำ
อย่างไรก็ตาม พลังอานุภาพมังกรของซาดาร์ยังคงอยู่ สายตาที่กวาดมองมาทำให้คนรู้สึกหนาวสะท้านที่กระดูกสันหลัง
ดังนั้น
เพียงแค่ชั่วขณะ ห้องโถงกว้างใหญ่ก็เหลือเพียงแค่หลินเยี่ยไป๋และซาดาร์สองคน
เมื่อทุกคนจากไป ห้องโถงก็เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก
หลินเยี่ยไป๋แม้กระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองสะท้อนอยู่ระหว่างเสา
แต่
บนบัลลังก์ ซาดาร์กำลังใช้มือข้างหนึ่งประคองคาง มองเขาอย่างสนอกสนใจ มุมปากมีรอยยิ้มลึกเหมือนบ่อน้ำโบราณ
โดยเฉพาะสายตาที่ไม่ปิดบังเลย ค่อยๆ กวาดมองเขาทีละนิด ทำให้หลินเยี่ยไป๋รู้สึกขนหัวลุก
"แฮ่กๆ!"
ในตอนนั้น หลังจากโค้งคำนับเล็กน้อย หลินเยี่ยไป๋ก็ฝืนใจพูดเพื่อทำลายความเงียบ "ไม่ทราบว่าฝ่าบาทเรียกกระหม่อมไว้ มีเรื่องอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ"
ถ้าไม่รู้ว่าเจ้าคนแก่นี้ไม่มีใจชอบผู้ชายด้วยกัน เขาก็คงสงสัยแล้วว่าอีกฝ่ายมีเจตนาแอบแฝง
เพราะสายตาแบบที่แทบจะละลายแบบนี้ มันยากที่จะไม่เข้าใจผิดจริงๆ!
แล้วในห้องนี้ก็เหลือเพียงเขาและอีกฝ่าย...
"ฮ่าๆ นักผจญภัยไม่ต้องตื่นเต้นไป"
ซาดาร์บนบัลลังก์ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเรื่องนี้ นั่งตัวตรงแล้วยิ้มบางๆ
เขาหยุดครู่ สายตาลู่ลง นิ้วมือแตะเก้าอี้มังกรเบาๆ "ถ้าข้าจำไม่ผิด พวกเจ้ากระแสต่างโลกที่มาเยือนโลกใบนี้ น่าจะยังไม่ถึงสิบวันใช่ไหม?"
"ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ เจ้ากลับมีฝีมือสังหารมังกรราตรีได้ น่าชื่นชมจริงๆ"
"ฝ่าบาทเกินไปแล้ว ข้าแค่โชคดีเท่านั้น"