"เฮ้ย... ฝ่าบาทตรัสแบบนี้แน่นะพะย่ะค่ะ ไม่ใช่ล้อเล่น?"
"อะไรกัน จะพระราชทานยศวิสเคานต์ให้ผู้ผจญภัยคนนี้ก็แล้วไป ยังจะพระราชทานเมืองเล่ยหยานให้ด้วยอีก?!"
"ฝ่าบาทพระราชทานหนักเกินไปหรือไม่?"
"ฝ่าบาททรงหมายความว่ากระไรกัน?"
"หรือว่า... การพระราชทานนี้เป็นการยกย่ององค์รัชทายาทองค์ใหญ่โดยอ้อม?"
เมื่อพระราชดำรัสของกษัตริย์ซาดาร์สิ้นสุดลง เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทั่วทั้งราชวัง
เพราะการพระราชทานครั้งนี้ช่างเกินเหตุเสียเหลือเกิน จะว่าพระองค์ทรงเริ่มเลอะเลือนเพราะชราก็ยังว่าได้
ถึงอย่างไร นี่ก็นับได้ว่าเป็นการพระราชทานครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่แคว้นเรเยอร์ก่อตั้งมา
มิใช่เพราะรางวัลอลังการที่สุด หากแต่เป็นความสัมพันธ์ระหว่างรางวัลกับความดีความชอบต่างหาก!
ผู้ผจญภัยคนนี้ถึงแม้จะแก้วิกฤติมังกรราตรีที่เมืองเล่ยหยานได้จริงก็เถอะ แต่ความดีความชอบก็ไม่ถึงขั้นที่จะพระราชทานเมืองหลักทั้งเมืองเป็นเขตปกครองได้กระมัง?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นเมืองหลักระดับสองอีกต่างหาก!
ไม่เพียงแต่เหล่าขุนนางเท่านั้น แม้แต่เบเล่ย่า พอดี้ และโซเฟีย เหล่าสมาชิกราชวงศ์ก็อดสีหน้าเปลี่ยนไปไม่ได้
ชัดเจนว่าพวกเขาทั้งหมดไม่คาดคิดว่ากษัตริย์จะพระราชทานรางวัลยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้
โดยเฉพาะองค์รัชทายาทองค์ใหญ่พอดี้ แววตาเปลี่ยนไปอย่างไม่ให้ใครสังเกต สีหน้าคลุมเครือไม่แน่ชัด ไม่มีใครรู้ว่าทรงกำลังคิดอะไร
แน่นอน
แม้แต่หลินเยี่ยไป๋ ผู้เป็นตัวเอกของเรื่อง ก็ยังคงงงงวยไปหมด เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อในใจ
เพราะเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าซาดาร์จะพระราชทานรางวัลให้เขามากมายขนาดนี้
รู้ไว้เถอะว่านี่มันคือเมืองหลักระดับสองนะเว้ย! แล้วยังเป็นเมืองที่สร้างเสร็จพร้อมใช้เลยด้วย!
นี่แข็งแกร่งกว่าสิ่งที่โซเฟียให้อย่างหัวใจจ้าวแดนตั้งหลายเท่านัก