เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ฟ้าสางรำไร หลินเยี่ยไป๋ก็ลุกจากเตียง
กินข้าวเช้าเสร็จก็เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปเมืองผีเฟิงตู
เมืองเป้ยที่เขาอยู่นั้น ห่างจากเมืองผีเฟิงตูไม่ใช่น้อย นั่งแท็กซี่ไปก็เกือบสองชั่วโมง
ดังนั้น
เพื่อไม่ให้เสียเรื่องสำคัญในเกม ต้องรีบออกเดินทางแต่เช้า
ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง หลินเยี่ยไป๋ก็มาถึงจุดหมายปลายทางในครั้งนี้ — เมืองผีเฟิงตู!
เพราะว่ายังเช้าอยู่ ตอนที่หลินเยี่ยไป๋มาถึงที่นี่ แทบจะไม่มีคนเลย
ซื้อตั๋วเข้าชมแล้ว หลินเยี่ยไป๋เดินผ่านกลุ่มอาคารต่างๆ ไปอย่างรวดเร็ว ก็มาถึง "วิหารหงส์เงา" ที่ม้วนกระดาษระบุไว้
เขายืนอยู่หน้าวิหาร มองไปรอบๆ คิ้วกลับค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน
ม้วนกระดาษให้มาแค่ตำแหน่งเดียวเท่านั้น นอกนั้นไม่มีคำใบ้อะไรเลย
"งั้น...ให้ฉันงมเองที่นี่งั้นเหรอ?"
หลินเยี่ยไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเซ็ง
นี่มันยากกว่าตอนหากลไกในดันเจี้ยน "บททดสอบราชัน" ก่อนหน้านี้มากเลย
ก่อนหน้านี้ยังไงก็เป็นฉากในเกม จะพลิกจะแตะอะไรก็ได้
แต่นี่มันสถานที่ท่องเที่ยวจริงๆ เต็มไปด้วยรั้วกั้นและป้าย "ห้ามสัมผัส"
เขาเผลอยื่นมือออกไป กำลังจะเปิดผ้าคลุมบนโต๊ะเครื่องบูชาที่อยู่ข้างๆ ดูว่าข้างล่างมีเบาะแสอะไรหรือเปล่า
"แคก——"
ในทันใดนั้น เสียงไอที่แฝงไปด้วยคำเตือนชัดเจนก็ดังมาจากด้านข้าง
หลินเยี่ยไป๋หันไปมอง ก็สบเข้ากับสายตาของพนักงานคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
สายตานั้น ดูเหมือนกำลังมองขโมยชัดๆ
"เหอะๆ!"
เขารีบหัวเราะแห้งๆ แล้วแอบหดมือกลับมาอย่างไม่ให้ใครสังเกต
"ให้ตายสิ น่าอายชะมัด..."
สถานการณ์แบบนี้ จะไปหาอะไรได้อีกเล่า
"อาตมา!"
แต่ในขณะนั้นเอง เสียงใสกังวานก็ดังมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน
หลินเยี่ยไป๋หันกลับไป ก็เห็นเด็กหนุ่มนักพรตคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังโดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
หน้าตาดูอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปด สวมชุดนักพรตสีเขียวคราม ใบหน้างดงามราวหยก ริมฝีปากแดงฟันขาว มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ