“ม้วนคัมภีร์พรจากเทพ?”
ในห้องโถงใหญ่ หลินเยี่ยไป๋จ้องมองม้วนคัมภีร์ในมือ หัวใจเต้นระรัวอย่างรุนแรง
เขานึกไม่ถึงว่าโซเฟียจะใจกว้างขนาดนี้ ถึงกับมอบม้วนคัมภีร์พรจากเทพให้เขาโดยตรง?
ไม่ใช่แค่หลินเยี่ยไป๋ แม้แต่สีหน้าของซีหลินย่าตี้ก็เปลี่ยนไปไม่คงที่
เห็นได้ชัดว่านางก็ไม่คิดว่าจะเป็นผลแบบนี้
คุณค่าของม้วนคัมภีร์พรจากเทพ ไม่มีใครไม่รู้!
และของขวัญแรกพบเพียงชิ้นเดียวก็มีค่ามหาศาลขนาดนี้ ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก
จากนี้ก็เห็นได้ว่าราชินีให้ความสำคัญกับนักผจญภัยคนนี้มากแค่ไหน
อีกด้านหนึ่ง
ถึงแม้หลินเยี่ยไป๋จะตื่นเต้น แต่เขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว แล้วหันไปคำนับโซเฟียที่อยู่เบื้องบนพร้อมกับยิ้มเบา ๆ “เช่นนั้นต้องขอบคุณราชินีเป็นอย่างยิ่ง!”
ของฟรีที่ตกมาขนาดนี้ เขาจะไม่รับได้อย่างไร
และถ้าเขาคิดไม่ผิด ฝ่ายตรงข้ามคงอยากจะดึงเขาเข้ามาเป็นพวก
ไม่ผิดอย่างที่คิด!
ความคิดของหลินเยี่ยไป๋เพิ่งจะจบลง เสียงที่ทำให้เคลิบเคลิ้มของโซเฟียก็ดังขึ้นข้างหู
“ฮะฮะ เยี่ยเทียนตี้ไม่ต้องเกรงใจ หากเจ้าอยากช่วยเหลือเจ้าชายพอดี้ สิ่งนี้เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเดียวเท่านั้น ตอนนั้น ไม่ว่าจะเงินทองหรือสาวงาม ความมั่งคั่งและเกียรติยศก็จะมีไม่รู้จบ”
“ขอบคุณราชินีที่ให้เกียรติ”
หลินเยี่ยไป๋ยิ้มบาง ๆ แต่ไม่นานมุมปากก็ยกขึ้น “เพียงแต่ข้าน้อยความรู้ความสามารถต่ำต้อย คงไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะช่วยเหลือเจ้าชายพอดี้ได้”
“เยี่ยเทียนตี้ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ด้วยศักยภาพของเจ้า หากเจ้าชายพอดี้ได้รับการช่วยเหลือจากเจ้า ก็คงเหมือนเสือติดปีก”
สำหรับการปฏิเสธอย่างสุภาพของหลินเยี่ยไป๋ โซเฟียกลับยิ้มโดยไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
หยุดไปครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยปากบาง ๆ ขึ้นอีกครั้ง “วางใจเถอะ เรื่องนี้ข้าจะไม่บังคับเจ้า เจ้าค่อย ๆ คิดได้ นกดีเลือกไม้เนิ่นนาน หลักการนี้ เชื่อว่าด้วยสติปัญญาของเจ้าคงเข้าใจดี”